Harie Meijers eerste afscheid van de wielersport in oktober 1900

Een stukje uit het in september 2022 uit te komen boek “Harie Meijers, een sieraad van de wielersport”

Harie Meijers eerste afscheid van de wielersport in oktober 1900

Op zondag 7 oktober 1900 te Parijs werd een match gereden tussen de Fransman Edmond Jacquelin, Harie Meijers en Tom Cooper uit Amerika. Harie Meijers zal voor de laatste maal uitkomen in een sprintwedstrijd, daar hij zich aan de zaak van zijn vader gaat wijden. Zijn laatste race is niet gelukkig voor hem afgelopen.

De eerste manche ging over 1.333 meter. Even voor het inzetten van de spurt, zowat 500 meter van de eindstreep, springt één van de banden van Jacquelin’s fiets, waarop de beide anderen inhouden en er opnieuw gestart wordt. Ongeveer 300 meter voor de finish gaat Meijers er vandoor, doch de beide anderen blijven hangen en lopen hem op het rechte eind voorbij. Uitslag:1e Jacquelin, 2e Tom Cooper en 3e Meijers met halve fietslengte verschil.

2e Manche: De drie rijders bespieden elkaar evenals tevoren wantrouwend, het tempo is iets sneller dan de vorige manche. Jacquelin spurt op het rechte eind van de achterste plaats prachtig weg, Cooper en Meijers kunnen niet bijblijven. Uitslag in dezelfde volgorde als de eerste manche.

3e Manche: Jacquelin begint op 600 meter van de eindstreep zijn spurt, doch houdt in, als hij bemerkt dat de anderen bijkomen, en daarna, als beide tegenstanders bij hem zijn gekomen, spurt hij nogmaals weg, De voorsprong die hij krijgt is zo groot, dat aan inhalen niet te denken valt. Alweer komen de rijders, net als in de vorigen manches, in dezelfde volgorde over de eindstreep. Jacquelin driemaal eerste, Cooper driemaal tweede en Harie Meijers dus driemaal derde. Het publiek is gewoon razend van opgewondenheid, aan de toejuichingen scheen geen eind te zullen komen.

Harie Meijers

Met deze wedstrijd sluit Harie Meijers zijn rennersloopbaan af. Dit is nu niet een afscheid waarop later teruggekomen wordt, maar een definitief besluit, een afscheid van de baan voor altijd. Aan de Franse sportkrant Vélo heeft Harie Meijers een brief geschreven, waarin hij één en ander bevestigt, dat aan een terugkeer op de baan moeilijk te denken valt. Deze brief luidt als volgt:

Parijs, 7 October 1900.

Ik ben vandaag in het Pare des Princes voor de laatste maal voor het publiek op een wielerbaan uitgekomen; ik heb mijn laatsten wedstrijd gereden en nu voor goed mij terugtrekkend uit den actieven sport, ga ik mij geheel wijden aan de zaken, die mij reeds te lang wachten.

lk ben uitermate gelukkig en het is mij trots, dat deze wedstrijd heeft plaats gehad voor het Parijsche publiek, dat mij sedert mijn debuut in uwe mooie hoofdstad altijd met zooveel sympathie heeft ontvangen, en welks toejuichingen ik altijd op zoo hoogen prijs heb gesteld. Om slechts van den dag van heden te spreken, de toejuichingen, welke mijn deel waren, toen ik mij naar het quartier des coureurs begaf, na driemaal te zijn geslagen, hebben recht den weg naar mijn hart gevonden en ik verzoek hun, die ze mij schonken, wel te willen gelooven, dat ik ze nooit zal vergeten. Naar mijne meening zou nooit elders een vreemd renner, geslagen nog wel, een dergelijke ovatie ten deel vallen.

Het eenige wat mij spijt, en erg spijt, is dat ik mijn rennersloopbaan niet met een overwinning heb mogen bekronen. Ik heb, het is waar, den grootsten prijs gewonnen, die ooit ter wereld voor een wielerwedstrijd werd uitgeloofd, maar ik geef u de verzekering, dat ik er gaarne een goed deel van had afgestaan voor de eer, heden nog over Jacquelin en Cooper te hebben mogen triomfeeren.

Sommige vrienden hadden mij den raad gegeven niet meer uit te komen na mijn ziekte en na de gedwongen rust, waarin ik geheel buiten conditie ben geraakt, maar ik heb het publiek niet willen teleurstellen en niet den schijn op mij willen laden, alsof ik den strijd ontweek.

Het is trouwens niet om verontschuldigingen te zoeken, dat ik dit schrijf, en daarom is het ook maar beter er niet verder op in te gaan, te meer daar Jacquelin en Cooper kampioenen zijn in de ware beteekenis des woords, en het ten slotte toch nog geen oneer is, door hen te worden verslagen.

Nog eenmaal dank dus aan allen en in het bijzonder aan de Vélo, die mij altijd zoo heeft aangemoedigd en zoo goed geholpen.

Harie Meijers.

Het zou geen definitief afscheid van de wielersport worden, daar Harie Meijers na anderhalf jaar zijn fiets weer beklom en vanaf 1902 weer grote triomfen vierde op de Europese wielerbanen.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s