Carla de Liefde en haar eenzame strijd

Een interview uit 1972 met één van de beste basketbalster die ons land heeft voortgebracht.

“In Nederland stond ze bekend als een van de meest getalenteerde spelers van de basketballsport. Carla Benschop-de Liefde was haar gehele loopbaan als basketbalster verbonden aan de basketbalclub B.O.B. in Oud-Beijerland; tezamen wisten ze het landskampioenschap en de halve finale van de European Cup for Women’s Champions Clubs te bereiken. In de jaren zeventig speelde ze eveneens in het Europese team. In totaal speelde zij mee in 185 interlands.

Na haar sportieve carrière werd zij gymnastieklerares aan diverse scholen voor het voortgezet onderwijs. Zo was zij 25 jaar lang werkzaam bij een rijksscholengemeenschap in Oud-Beijerland waar zij in de zomer van 2006 bij wegging.

Korte tijd nadat zij van deze school afscheid had genomen openbaarde zich een ernstige ziekte bij haar waar zij na een kort ziekbed op 56-jarige leeftijd aan overleed.”

Carla de Liefde en haar eenzame strijd

Carla de Liefde behaalde op Europees niveau een triomf; ze werd door enkelen gevierd en alleen en familie bejubeld. Zo gaat dat in ons land, waar kinderen leren tegen een bal te schoppen in plaats van hem op te rapen en met de handen te spelen. Basketballster Carla de Liefde was en bleef daarom een onbekende, al werd ze onlangs op het EK voor dames niet minder dan tweede op de topscorerslijst. In Amerika zou zo’n prestatie met publiciteit en dollars zijn begeleid.

Ten onrechte een onbekende, Carla de Liefde. Verleden jaar Nederlands topscoorster, kortgeleden zelfs opvallend in het gezelschap van basketball grootmachten als Rusland en Joegoslavië. Maar Carla is in Nederland slechts één van de 120 miljoen mensen die zich met de grootste sport ter wereld bezighouden. Het verschil zit hem hierin, dat Nederland geen Amerika is en dat haar woonplaats Oud-Beijerland, waar sinds een jaar zondagsport argwanend wordt toegestaan, geen New York is.

Carla de Liefde (22) kan zich er niet over opwinden. Stelt, met zachte, berustende stem: “Alleen voetbal staat in tel. En de realiteit is, dat de basketball competitie voor dames niet aantrekkelijk is. Er zijn acht ploegen en daaronder stelt het al helemaal niets voor. De toppositie van mijn club BOB en het Amsterdamse Fiat Stars zal ook niet gauw doorbroken worden. (Inmiddels heeft Fiat al meedogenloos afgerekend met BOB, de competitie is nog oninteressanter geworden)

Carla de Liefde … triomf zonder roem …

Toch, iedere dag bezig met basketball. In het overwegend christelijke Oud-Beijerland is de familie De Liefde basketball. Vader Dick, de coach van het Nederlandse team en de mannen eredivisieploeg Haarlem Cardinals, Hans de Liefde de DED-er, Carlo de speler/trainer van BOB’s herenteam en trainer van BOB’s dames. Aan het thuisfront, in Oud-Beijerland, worstelt Carla haar eenzame strijd. Ze is ook nog penningmeesteres van BOB en zegt zorgelijk: “Onze 110 leden betalen 75 gulden contributie, maar daar kan je de eindjes niet van aan elkaar knopen. Een sponsor? Ja, maar waar en wie?” Een al klassieke vraag; door welke clubbestuurder nog niet gesteld. Carla: “Wij hebben het hier in het dorp geprobeerd bij Koen Visser, van de Indische gerechten, en De Koning schokbrekers. Bot gevangen.”

Waarom doorgaan met basketball, als er in andere sporten meer eer valt te behalen. Lerares lichamelijke opvoeding Carla de Liefde (haar vader en twee broers hebben hetzelfde beroep): “Ik koos bewust voor een teamsport en dan vind ik basketball meer geschikt voor dames dan voetbal. Atletiek, daar heb ik ook aan gedaan, maar dat is mij te saai.”

Met het Oranje-damesteam werden op het jongste EK in Sofia volslagen onverwachte resultaten geboekt, die in landen als Joegoslavië en Oost-Duitsland nog nadreunen. Maar hier is het allemaal al verleden tijd. Bestaat de Nederlandse ploeg überhaupt nog, of is de geruisloze liquidatie “tot het volgende evenement” alweer een feit? Zegt Carla, 53 keer international: “De bond wil de ploeg nu geloof ik laten doortrainen, toernooien spelen ook. Als wij volgende keer weer naar het EK willen, in 1974 vermoedelijk op Sicilië, zullen wij ons moeten plaatsen via voorrondes. Deze keer mochten wij zonder voorwedstrijden, omdat het vorige EK door de NBB in Rotterdam werd georganiseerd. Maar wat de bond nu precies wil, ik weet het niet.” Te vrezen valt, dat de Nederlandse Basketball Bond met zijn onstuimige groei bij de heren, óók nog geen flauw idee heeft wat men nu eigenlijk met het stiefkind moet aanvangen.

In Oud-Beijerland ploetert Carla de Liefde door. Verzucht: “We moeten met BOB maar weer eens een actie houden. Bloembollen en balpennetjes verkopen voor de club.”

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s