Gerrit Kok en zijn transfers perikelen

Nadat Gerrit Kok verhaalde over zijn levenslange schorsing voor het Nationale team, raakten we verder aan de praat. Na een tijdje kwamen we op zijn ook ‘breed uitgemeten’ transfers.

Dus besloten we beiden hier ook een verhaaltje van te maken, over zijn transfer van landskampioen Landlust naar het Belgische Racing White Brussel, zijn misgelopen transfer naar Racing Mechelen en de merkwaardige deal waar drie Belgische clubs bij betrokken waren. Wat hier gebeurd is, is wel typisch voor die tijd: “gewiekste club managers die het hoofd op hol proberen te brengen van jonge spelers zonder veel transfer-ervaring, die ook niet gewoon waren aan de grote sommen geld en ze werden in die tijd niet bijgestaan door spelers-makelaars of consultants om de zaken van deze jonge spelers te behartigen”.

Transfer van Landlust naar Racing White Brussel

Gerrit Kok, die in het seizoen 1962-63 556 punten in twintig wedstrijden verzamelde en met zijn ploeg weer triomfen vierde op een toernooi in Lier (België), had Bram Brakel de voorzitter van Landlust en coach Rob de Wit van de landskampioenen, direct na zijn onderhandelingen met de Belgen over zijn overgang in kennis gesteld. Kok (19 jaar) heeft van zijn elfde jaar af bij Landlust gespeeld.

Het bestuur van de basketball club Landlust zou Gerrit Kok – die na een gesprek met twee functionarissen van de Racing White Bruxelles, besloot naar de Belgische hoofdstad te verhuizen – voorshands geen overschrijving verlenen. Het was dan ook nog niet geheel zeker dat de productiefste basketballer van de landskampioenen en pivot van het nationale team het volgende seizoen voor Racing White Bruxelles zou uitkomen. Er waren bij het bestuur van de landskampioenen zoveel vragen gerezen, dat men eerst met de manager en de coach van Racing White Bruxelles een gesprek wilde hebben. Wanneer de vraagtekens dan weggenomen zouden worden, zou de negentienjarige basketball-matador van het bestuur van zijn club alle medewerking krijgen om zich van een goede toekomst te verzekeren.

Koks vereniging, Landlust, bemoeide zich toen met de zaak, stelde de overeenkomst met de minderjarige speler als niet bindend te beschouwen, hervatte de onderhandelingen en wist tenslotte voor haar lid een contract af te sluiten, dat hem tot duurste speler van België maakte.

Niet doorgaan van de transfer van Racing White naar Racing Mechelen

Racing White Brussel werd in het seizoen 1963-64 gecoached door Guy Van den Broeck , een trainer/coach met veel aanzien die de mooie jaren van het Antwerpse in het begin van de jaren 60 had helpen maken. Het is ook Van den Broeck die Kok (samen met Van Hoof) is komen halen in Nederland.

Met die bekende Nederlander moest Racing Brussel dus voor de titel gaan. De resultaten vielen echter tegen en Guy van den Broeck werd in het midden van het seizoen bedankt voor de bewezen diensten, maar werd onmiddellijk aangeworven door Racing Mechelen, de dominerende club in die tijd met onder meer Willy Steveniers in hun rangen.

Guy van den Broeck geloofde nog altijd heel erg sterk in de kwaliteiten van Ger Kok en wilde hem absoluut als één van de twee buitenlanders bij Racing Mechelen hebben en heeft er toen alles aan gedaan om hem over te halen met als argumenten, “binnenkort een jaguar met privéchauffeur” en nog meer van die onzin. Ger Kok ging akkoord, en heeft dus zijn transfer aangevraagd, vermoedelijk in juli/augustus 1964.

De Nederlander heeft echter te maken met ene zekere heer Van Hooff, zijn baas, die als een expert in de reglementen bekend stond. De gewiekste Brusselaar vond altijd wel een regeltje om zijn club voor onheil te behoeden. Mocht hij eens tevergeefs zoeken, dan doet hij wel het voorstel om aan het artikel een zinnetje toe te voegen
Enkele dagen of weken later werd deze transfer aanvraag te niet gedaan, want bij de Belgische Basketballbond werd een briefje ontvangen waarin Gerrit Kok’s zijn handschrift geschreven stond: Hierbij zie ik af van mijn transfer naar ………….. getekend door Gerrit Kok. De stippeltjes waren overschreven door de woorden ‘Racing Mechelen’.

Wie zat daarachter? Louis Van Hoof natuurlijk. Waarschijnlijk had Kok dit document al een jaar eerder laten schrijven en ondertekenen, maar Gerrit had daar geen herinnering meer aan.

Racing Mechelen is dan naar de bond gestapt, Gerrit Kok werd “verhoord” en uiteindelijk was zijn aanvraag toch geldig, want het is toch de wil van de speler die uiteindelijk de doorslag moet geven.
Gerrit Kok is toen naar Mechelen verhuisd om zich perfect te laten integreren (waar nog gehoord), en moest vertegenwoordiger worden in meubels (toen een Mechelse specialiteit).

Van Hoof wees Kok erop, dat hij dan een jaar moest wachten. Dat was eenmaal voorschrift, wanneer een speler zonder instemming van het bestuur wilde verhuizen. Kok (1.97 meter) vreesde dan ook, dat Van Hoof een transfer voor veertienduizend gulden per jaar naar de Mechelse kampioensploeg onmogelijk zou maken. „Deze man vond altijd wel een regeltje tussen de regels, waarop hij me pakken kan”, vertelde Kok. Hij weet niet meer of hij in deze periode (dus seizoen 64-65) beroep heeft moeten doen op het bewuste artikel – “niet spelen gedurende jaar en vrije transfer” – Gerrit herinnert het zich in ieder geval niet meer dat hij niet heeft gespeeld; volgens hem is hij dat seizoen gewoon blijven doorspelen bij Racing White Brussel.

Einde 1964, begin 1965 wordt Gerrit uitgenodigd door Louis Van Hoof en de CEO van de hoofdsponsor van Racing White Brussel. Zij bieden hem schitterende voorwaarden en Gerrit bezwijk onder deze voorstellen. Ze laten dit natuurlijk aan de bond weten, die nota neemt, en zijn transfer aanvraag naar Mechelen annuleert, maar die hem wel een etiket geeft voor zijn wispelturige houding in deze transfer
Zie daar het relaas van zijn gemiste transfer. Met de ondersteuning van een goede spelersmakelaar of consultant zou dit waarschijnlijk heel anders verlopen zijn, maar Gerrit vindt het achteraf gezien een interessante herinnering en heeft er veel van geleerd.

Het transfer-verhaal naar Royal IV Brussel en Standard Luik

Racing White maakte een ernstige crisis door. De sponsor had zich, na een affaire die sterk leek op het schandaal bij de Parijse voetbalclub Stade Française, teruggetrokken. De ploeg beschikte daardoor plotseling over trainer noch coach.

Het drukte hem daarom ook niet, ook al stond er inmiddels een gezin achter hem, dat Racing White hem de laatste maanden slechts een klein gedeelte van zijn imponerend sportsalaris kon betalen. Gerrit had toen net een baan gevonden als systeem-engineer bij IBM. Ze hadden op dat moment echt niet meer veel kas,” vertelde Kok. Dat kwam wel weer in orde. Maar het was prettig dat ik er toen niet meer afhankelijk van was, maar officieel waren in die tijd in België alle spelers amateur. Alle betalingen waren illegaal, dus stond je zwak.

“Het was in de gehele organisatie toen een rommeltje”, aldus Gerrit Kok. “Als we in een wedstrijd de bal te pakken kregen, begon iedereen dom te hollen. Er zat geen systeem meer in de ploeg.” Dat alles stoorde Gerrit Kok nog meer, vooral als hij als gastspeler bij het Haarlemse Flamingo’s tijdens een toernooi in België, zich direct ontpopte als beste speler en topscorer werd met 70 punten in twee wedstrijden.

Léon Wandel, manager van Royal IV Brussel en later ook nog een hoge functionaris bij de Europese FIBA, wilde hem toen nog steeds als tweede buitenlander hebben, maar Louis Van Hoof lag weer dwars en er was weer sprake van een jaar zonder spelen te blijven, om daarna een “vrije transfer” te krijgen. Leon Wandel heeft hem toen zelfs tennislessen aangeboden om hem fysisch nog wat bezig te houden.

De oplossing kwam echter van Albert Tilkin, de manager van Standard Luik. Hij was ook in Kok geïnteresseerd, de beide clubs maakten een deal met Racing White Brussel en samen hebben ze Gerrit Kok dan aangekocht, Deze deal leverde Racing White een bedrag van 30.000 gulden op, maar dat transferbericht veroorzaakte in die tijd een storm in het toch altijd al roerige Belgische basketballwereldje.

Standard Luik en Royal IV Brussel maakten een onderlinge afspraak dat Gerrit één jaar in Luik zou spelen en daarna voor Royal IV uit zou komen; en zo geschiedde dus.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s