Jean van Nuys, onbekende grootheid verdwenen in anonimiteit

Tijdens mijn research voor het boek “Basketball in de jaren zestig”, stuitte ik op de naam Jean van Nuys. Een Nederlander die in 1958 tijdens het Kersttoernooi van de Blue Stars uitkwam voor de Belgische selectie van Brabant. We kenden het verhaal van Maarten Sleeswijk, deze werd in Argentinië geboren, waar hij leerde basketballen en via Frankrijk en Amerika in 1956 bij het Delftse Punch opdook en uitgroeide tot één van de betere centers van Nederland in de jaren vijftig en zestig.

“De kranten schreven over een uitzonderlijk basketball talent met een uitdagende speelstijl en een nimmer falend schot.”

Het bleek dat de ouders van Jean van Nuys in de jaren dertig waren vertrokken uit Amsterdam en zich hadden gevestigd in Brussel. Hier kwam Jean ter wereld. De verzamelde Nederlandse basketball insiders vroegen zich vele malen af waarom hij niet de Belgische nationaliteit verkregen had, maar het was een feit dat de Belgen in die tijd niet zo gemakkelijk als de Italianen en Spanjaarden buitenlanders naturaliseren. Hij sprak alleen maar de Nederlandse woorden ‘ja en nee’.

In de eerste wedstrijd van het kersttoernooi stonden de toeschouwers met open mond te kijken naar de verrichtingen van Jean van Nuys. De Belgische selectie met naast Jean van Nuys, ook de Belgische internationals Jean Buelens en Van Bavel en verder met gedegen spelers als Roosemont en Thienpont was een maat te groot voor het Amsterdamse Landlust dat eigenlijk na 44-14 vrij kansloos verloor met 83-52. De jongeling Jean van Nuys was de grote man aan de kant van de Belgen met 38 punten en was op geen enkele manier af te stoppen door Landlust.

Een leuk weetje: Bij Landlust maakte Nederlands grootste talent van dat moment, Ger(rit) Kok (14 jaar) zijn entree in de hoofdmacht van Landlust en bewees dat hij zeker eerste viool zou kunnen spelen in de hoofdklasse. Het werd toen al duidelijk dat Landlust bijzonder veel plezier aan deze veertienjarige zou beleven. Hij werd aan de kant van Landlust topscorer met 22 punten.   

In de tweede groepswedstrijd hadden de Belgen het lang moeilijk tegen het Amerikaanse team SHAPE (de winnaars van vorig jaar), maar een ontketende Jean van Nuys nam zijn Belgische ploeg in de tweede helft bij de hand door driemaal achtereen te scoren en zo zijn team naar de finale te loodsen. In deze wedstrijd kwam de Nederlander tot 22 punten.

Prachtige finale

De finale was qua basketbal] een prachtige eindstrijd. De Carli kreeg alras het publiek op zijn hand. Door zijn sublieme spel was de Amerikaan Inniss voor rust in staat 17 en na rust 11 maal te scoren. Zelfs de meesterhand van Van Nuys (scoorde 14 punten) was van streek en kon er niet voor zorgen, dat de Belgen de snel opgelopen achterstand ongedaan konden maken. Bovendien bleek de verdediging van de Italianen zo sterk, dat Brabant niet tot het hanteren van haar sterkste wapen, de break, kon komen. Toen in de tweede helft achtereenvolgens Van Bavel, Roosemont, Thienpont en Buelens met een maximum aan persoonlijke fouten het veld moesten ruimen, was de wedstrijd helemaal gelopen en pakten de Italianen een dik verdiende toernooiwinst 95-60.

De pers wees als de beste vijf toernooispelers in volgorde aan: Inniss (Motomorini), De Carli (Motomorini), Sterker (Landlust), Buelens (Brussel) en v. Nuys (Brussel). De prijs voor de topscorer ging naar Jean van Nuys van Brussel (74), gevolgd door Inniss (70). De prijs voor de beste coach was voor Maria Biller-Nagy (Heidelberg) en Bram Brakel van Landlust kreeg een eervolle vermelding.

Door deze berichten was ik toch nieuwsgierig wie deze speler eigenlijk was en waarom hij nooit geselecteerd was voor het Nederlandse team. Ondanks verwoede pogingen in de digitale kranten archieven in Nederland en België kon ik verder niets over hem vinden. Ook een gesprek met Ger Kok leverde niets op, alhoewel de naam hem vaag bekend voorkwam. René Aerts, de beste Belgische basketballer in de jaren zestig, kon me ook niet verder helpen. Een belletje met Lucien van Kersschaever (o.a. ex-bondscoach van Nederland) maakte me ook niets wijzer, hij kende wel spelers uit Brussel, maar de naam Jean van Nuys zei hem ook niets.

Dus op dit moment zit ik even op een dood spoor, eigenlijk wel raar, iemand die plotseling de krantenkoppen haalde, om daarna weer compleet in de anonimiteit te verdwijnen.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s