Akerboom: ”Aanpak basketball slecht”

Kees Akerboom is een voormalig Nederlandse basketballer die in de jaren zeventig en tachtig furore maakte bij met name EBBC uit ‘s-Hertogenbosch. Hij is meerdere keren tot beste speler van de Nederlandse competitie uitgeroepen en werd in 1979 opgenomen in een Europees All Star Team.

Tekenend voor de kennelijk onmisbare invloed van Amerikaanse spelers op het nationale basketbal is de veronderstelling, door de Nederlandse vedette Kees Akerboom naar voren gebracht, dat de équipe van coach Mol wel de eindronde van het Europees kampioenschap had bereikt, indien Sven Nater de gelegenheid was geboden naar Wenen over te komen. Nater is na Billy Walton, Amerika’s sterkste profbasketballer. Omdat hij in het bezit is van een Nederlands paspoort verstuurde Mol een uitnodiging. Het antwoord was dat Sven Nater zich niet van zijn verplichtingen – een serie van zes wedstrijden tegen Rusland – kon losmaken, maar dat zijn, ook lerende broer ruimschoots voldoende talent bezat om deel uit te maken van het Nederlandse team. Voor een invitatie aan diens adres was het echter inmiddels te laat geworden.

  Het valt niet te ontkennen, dat het spelpeil met de komst van de Amerikanen omhoog is gegaan. “Als speler trek je je op aan hun manier van basketballen. Bij de training al moet je veel harder knokken om een bal te krijgen, te houden of te spelen. Met de Amerikanen is het pure amateurisme uit het clubbasketball verdwenen”, aldus Kees Akerboom, die evenwel ook ernstige bedenkingen heeft met betrekking tot de uitheemse inbreng.

  “Het gevaar bestaat, zoals in België duidelijk is gebleken, dat de doorstroming van talent wordt geremd. De ontwikkeling, die door de bond wordt gestimuleerd, is zo, dat de topploegen met drie sterke Nederlanders en twee Amerikanen gaan spelen en dat de groei van de rest belemmerd. Met als gevolg, dat er geen breedte is. Wat heb je nu goed beschouwd in Nederland? Een nationaal team met Kales, Boot en Smit, jongens, die allemaal ouder dan dertig zijn. Bovendien bleek in Wenen, dat de Nederlandse ploeg zonder Amerikanen sterk terugviel. De durf te schieten verdwijnt bijvoorbeeld plotseling”.

  Het magere resultaat in de voorronde van het Europees kampioenschap kan vanzelfsprekend niet alleen worden toegeschreven aan niet-aanwezige Amerikanen. De evaluatie van het gebeuren heeft Akerboom tot een fors aantal andere conclusies gebracht.

  “De voorbereiding is verre van ideaal geweest. We hebben dan wel drie toernooien vooraf gespeeld, maar telkens gingen er andere spelers mee. Tijdens de werden nieuwe dingen uitgeprobeerd zonder dat je met een vaste kern tot een vast spelpatroon kwam. Uiteindelijk zijn het toch zo’n acht spelers, die het moeten maken.”

“Van een centrale training is geen sprake geweest. Er is voor Wenen eigenlijk niets georganiseerd, ook door de tegenwerking van de clubs. Altijd zijn er spelers, die niet in de gelegenheid zijn te komen. Maar ik denk, dat de animo heel wat groter zou zijn, als je 50 gulden vergoeding per training zou krijgen, hoewel ik ook zo wel zou gaan. Mol heeft erg weinig mogelijkheden”.

“Misschien ben ik bij Levi’s wel erg verwend, maar wat faciliteiten betreft is het bij de clubs veel beter geregeld dan bij het nationale team. We hebben maanden moeten vragen om een behoorlijke uitrusting. Er is nooit geld ergens voor en daar baal ik van. Zeker, als de bond met al die grote plannen rondloopt over kopen van een plaats in de eredivisie, een erg rare zaak, over de overschrijving – belachelijk, als amateur zou ik 3000 gulden moeten opbrengen, dit soort dingen gaat ten koste van de kleinere clubs en minder goede spelers – over de betaling van de scheidsrechters en waarnemers. In plaats, dat ze geld stoppen in de opleiding van arbiters, want het zijn af en toe blinde paarden. Dat is trouwens in heel Europa zo. Laat alle scheidsrechters eens een 1500 meter in een behoorlijke tijd lopen, dan valt driekwart af. De hele zaak wordt slecht aangepakt”.

  Akerboom deelde tijdens de afgelopen competitie tweemaal rake klappen uit, éénmaal tegen een speler van Haarlem Cardinals en een andere maal tijdens het toernooi van Fiat Stars. Hij was niet de enige, maar wil die gewelddadigheden wel voor zijn eigen verantwoording, en niet voor die van bijvoorbeeld de arbiters nemen: “Ik geloof, dat basketbal nog sneller emoties losmaakt dan voetbal. Op een gegeven moment, kan je iets niet hebben en dan denk je niet, maar dan doe je. Bij basketbal heb je niet om de te denken. Je bent steeds op allerlei dingen geconcentreerd, de hele met iets bezig. Wil je winnen, dan sta je nooit stil, ook niet op de bank. De hele tijd zweet je, je moet voortdurend beslissingen nemen en nergens anders aan denken. Maar ik vind het wel knap, als iemand zich kan beheersen”.

  Kees Akerboom, 22 jaar, 2.06 meter lang en te laat (vijf jaar geleden) met basketbal begonnen (“Het systeem is daar ideaal: vanaf het schoolpleintje moet je je naar de top vechten, hier zit je er veel te gemakkelijk en gauw bij”), speelde in Wenen tegen Israël zijn beste partij. Met als gevolg een enorme dekking van de Fransen in het volgende duel. Coach Mol liet hem een groot deel van de tweede helft op de bank zitten: “Volgens mij gaf Mol de wedstrijd gewonnen om ons te sparen voor het treffen tegen de DDR. Ook Kales en Smit bleven aan de kant, terwijl we toch op een gegeven moment op acht punten zaten. Dan moet je het toch proberen, vind ik. Basketbal is geen voetbal, waar twee wedstrijden op twee achtereenvolgende dagen te veel van het goede is. Tegen Frankrijk werd ik door zoveel mensen afgeschermd, dat andere spelers kansen moesten krijgen. Maar wij scoorden niet. Toen er tegen Oostenrijk niets meer op het spel stond, gooide Harrewijn er van grote afstand wel drie achter elkaar in. Theoretisch hadden we ongeslagen eerste kunnen worden.”

  “De Nederlanders moeten nog leren zich blindweg leeg te spelen. Dat ze inzet missen, wijt ik aan de aard van de Nederlander. Ja, als hij door veel geld gedwongen zou zijn fanatiek te worden, zou het anders zijn, maar het is hier voor het grootste deel nog vrijetijdssport. Het lichtpunt van Wenen was, dat we verdedigend sterk hebben gespeeld, geen ploeg in West-Europa meer, die ons ondersteboven speelt”.   Is de kwetsbaarheid en onvolwassenheid van het Nederlandse basketbal, die ook blijkt uit het totaal ontbreken van een gerichte gewichtstraining, een evidente zaak, Akerboom is wel, ook buiten Europa, erkend als volwaardig basketballer. Hoewel hij besloten heeft niet naar Amerika te vertrekken (waarmee hij een fikse salarisverhoging bij Levi’s afdwong), krijgt hij van de overzijde van de oceaan nog geregeld brieven, waar de vrolijke tekst “It is signing time again” uitspringt. Akerboom: “Ik heb geen zin om te tekenen en een studie te nemen, die me niet interesseert. Bovendien is het voor mij te laat om zo ontzettend goed te worden, dat ik daar een volwaardig profcontract krijg”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s