Tweede keus is ook nog altijd indrukwekkend

Een leuk stuk uit 1970, de start van shirt en naam sponsoring in het Nederlandse basketball.

Amerikanen beïnvloeden kracht van basketball clubs

In ieder West-Europees land, waar het basketball vaste voet aan de parketvloer van de sporthal heeft, treft men veel buitenlandse spelers aan. Meestal in een toonaangevende rol. Het betreft hier voornamelijk Amerikanen en – het laatste jaar, Tsjechen. Italië, Spanje, Frankrijk en België zijn in dit verband toonaangevend. Maar ook Nederland kent deze ontwikkeling in bescheiden mate. Bescheiden: in kwalitatief en kwantitatief opzicht. Iedere zomer verzamelen zich in een trainingskamp ergens in de States een vijftigtal van de beste Amerikaanse amateur basketballers. Uit deze rijk getalenteerde groep putten de profclub hun aanvulling. Om ten behoeve van de competitiespanning tot een evenwichtige krachtsverhouding tussen de clubs bij te dragen, kiest men op basis van: de zwakste ploeg uit de juist beëindigde competitie heeft de eerste keus, enzovoort. Scouts, buitenlandse trainers en clubbestuurders werpen zich daarna gretig als gieren op de niet-uitverkoren sterren. De kwaliteit van deze “winkeldochters” garandeert ze een toonaangevende rol in de competitie van welk land dan ook. In Europa worden de uitslagen van de strijd om de Europese beker(s) voor een belangrijk deel bepaald door het toevallige feit, wie van de betrokken toonaangevende landskampioenen erin geslaagd is de beste Amerikanen aan te trekken. Bij die mid-zomerverkoop is nog nooit een vertegenwoordiger van het Nederlandse basketball aanwezig geweest Het bedeesd rammelen met riksen dat in ons land een enkele maal opklinkt als het een opmerkelijk talent betreft, zou in Amerika – waar met duizenden dollars wordt gesmeten – ook een potsierlijke indruk maken.

Toonaangevend

Zoals gezegd, kent Nederland desondanks buitenlandse spelers. Het zijn inderdaad voornamelijk Amerikanen. En toonaangevend in onze landelijke competitie zijn ze ook veelal. Voorbeelden? Franklin van SVE werd – met een beenblessure – ingezet in de recente strijd in Utrecht tegen landskampioen Punch. Zijn hondsbrutale creëren van schotkansen, stoelend op een enorm brok koelbloedigheid, leidde tot een minimale overwinning voor zijn team. Jimmy Myers van Flamingo’s won ook al meerdere wedstrijden voor zijn ploeg, al lag zijn bijdrage – ondanks een uitstekend eigen niveau – dan veelal meer op het tactische vlak. Virgil Dijkstra was enkele jaren geleden de lange-man van het Amsterdamse Landlust. Hij ging terug naar Minnesota en Landlust begon te kwakkelen. Dat bleef zich manifesteren tot in de eerste competitie-ontmoetingen van dit seizoen. Toen kwam Dijkstra opnieuw naar Nederland, voelde de behoefte basketball te spelen, herinnerde zich het plezier waarmee hij bij Landlust deze vrijetijdsbesteding kon toepassen en meldde zich daar opnieuw aan. Landlust profiteerde van zijn inbreng van 1,99 meter met een opmerkelijke niveau-stijging en heeft ondanks de afschuwelijk slechte start dit seizoen nog uitzichten op een plaats bij de bovenste drie in de voorronde. Met het noemen van de tweede Landlust-Amerikaan Ellis Elvin en het vermelden van Flamingo’s laatste aanwinst Willie Carson, zijn de belangrijkste namen van dit moment wel gevallen. Deze twee mannen spelen nog te kort in ons land om al een gefundeerd oordeel over hun kwaliteiten mogelijk te maken. Vooral van Carson wordt overigens erg veel verwacht. Wat is nu de reden dat deze spelers in de Nederlandse competitie uitkomen! Is er sprake van gehaaid aankopen via stromannen in Amerika met geld uit mysterieuze bronnen? De zaken liggen minder spectaculair. Het betreft hier voornamelijk Amerikaanse militairen of ex-militairen die in Europa zijn blijven hangen, min of meer toevallig met een Nederlandse club in aanraking komen, in enkele gevallen aan een baan zijn geholpen en als liefhebber van het in de Verenigde Staten enorm populaire basketball op basis van een luttele vergoeding of geheel pro-deo hun aandeel in ons nationale basketball opeisen.

Jimmy Myers (Flamingo’s) en Ton Boot (Blue Stars)

Onvoorstelbaar

Omdat het basketball in Amerika op een onvoorstelbaar hoog niveau staat — nog nooit bijvoorbeeld verloor Amerika ook maar één wedstrijd tijdens een Olympisch toernooi, terwijl hierheen bepaald niet de sterkste formaties worden gezonden – blijken deze jongens in staat, de Nederlandse competitie terdege te beïnvloeden, terwijl zij in de meeste gevallen in eigen land nauwelijks de aandacht zouden trekken. Het wordt dan ook als een lachertje beschouwd dat de Nederlandse basketballbond van iedere vereniging die een Amerikaan in zijn gelederen telt, een verklaring van de Amerikaanse organisatie eist dat deze man niet als professional heeft gespeeld. Het met enige kennis van zaken beoordelen van deze jongens tijdens competitieontmoetingen zal – met behoud van respect voor hun kwaliteiten – beslist afdoende zijn. De spelers met mogelijkheden op het professionele vlak treft men aan in de toonaangevende landen van Europa. Sommige afgestudeerde Amerikaanse jongens tekenen enkele jaren voor een Europese topploeg. Zij leiden een voortreffelijk betaald, door de confrontatie met een volkomen nieuw leefklimaat belangwekkend, en in relatie tot de bikkelharde trainingen op de colleges een gemakkelijk leventje. Na deze wat lang- uitgevallen vakantie keren zij terug naar de geboortegrond en sluiten een lucratief contract af met één van de beide prof-bonden. Steve Chubin die enkele seizoenen voor Simmenthal in Italië uitkwam en Tom Washington (voordat hij bij de Minnesota Pipers prof werd, speelde hij voor Royal IV uit Brussel) zijn hiervan aansprekende voorbeelden. Bill Bradley deed het weer anders. Hij studeerde in Oxford (Engeland) en reisde alleen voor de Europese bekerwedstrijden van Simmenthal naar Milaan. Deze laatste gang van zaken Is niet ongewoon in de top van het Europese basketball. De Italiaanse clubs mogen in de eigen competitiewedstrijden slechts één buitenlander opstellen. Deze beperking geldt echter niet voor de Europese bekerwedstrijd. Daardoor kon de curieuze situatie ontstaan, hierboven beschreven. In Spanje pakt men de zaken wéér anders aan. De beste buitenlanders worden daar zo snel mogelijk tot Spanjaard gemaakt, waardoor ook de nationale ploeg profijt trekt van hun klasse. Dat neemt niet weg dat Pickadere Barcelona bijvoorbeeld tóch het Italiaanse voorbeeld volgde en speciaal voor de Europese bekerwedstrijd voor bekerwinnaars de Panamees Peralta liet overkomen. Deze jongen was ondanks zijn lengte van 1,70 de openbaring van de Olympische spelen. Ondanks zijn lengte. Want alhoewel er tot op het hoogste niveau plaats zal blijven voor virtuozen van normale lengte, speuren de scouts toch op de eerste plaats naar verticale uitschieters. Het is dus niet verwonderlijk dat er vooral makkers van meer dan twee meter als gastarbeiders in de hiervoor genoemde landen optreden. Die lijn kan niet doorgetrokken worden tot Nederland. Van de genoemde buitenlanders brengt alleen onderwijzer Virgil Dijkstra bijna twee meter in. Opmerkelijker is dat de in Europa meedraaiende Amerikaanse talenten veel negers zijn. En die ontwikkeling strekt zich ook weer uit over Nederland. Onder de vijf genoemde spelers treft men vier negers aan. Ook hier is Dijkstra weer de uitzondering. Stuk voor stuk zijn de overige vier bereid te verklaren dat één van de beweegredenen voor hun verblijf in ons land het ontbreken van rassendiscriminatie is. Een bewering die vooral veel zegt over de situatie in Amerika, als men kennisneemt van de laatdunkende manier waarover hier in sommige basketball kringen over deze jongens wordt gesproken. Een toon die helemaal is ingeburgerd en bijvoorbeeld ook wordt gebruikt ten aanzien van het geheel uit Surinaamse spelers bestaande Suvrikri. “Met die bruinen is het altijd alles of niks”, meende recentelijk de aanvoerder van een eredivisieploeg die, zelf met vijf persoonlijke fouten gediskwalificeerd, geëmotioneerd stond te kijken hoe zijn Amerikaanse ploegmaat de wedstrijd aan het winnen was. “Donder op droppie”, verzocht een andere eredivisiespeler zijn directe tegenstander. Het wekte hilariteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s