Frans de Haan: “Wij zijn hier nog te veel amateur”

Nog even een oudje, ditmaal uit 1969

“De instelling van de Nederlandse basketballer, vooral die aan de top, is verkeerd. Hij benadert zijn sport te amateuristisch en zal daardoor voorlopig een buitenbeentje blijven in het Europese basketball. Ikzelf benader de sport ook verkeerd.”

Aan het woord is Frans de Haan (31), in hart en nieren Amsterdammer, maar door zijn studie al jaren woonachtig in of in de omgeving van Rotterdam. Hij heeft uitgesproken meningen over het basketball. Een avond praten met Frans de Haan over basketball komt feitelijk neer op een avond luisteren naar zijn opvattingen en meningen over “de meest beoefende sport ter wereld.” (Hij stond erop, dat dat weer eens vermeld werd). Dat Nederland, vooral ten opzichte van de ons omringende landen daarop een uitzondering maakt, vindt hij spijtig. Maar basketball zal ook hier eens doorbreken.

“Je moet niet vergeten, dat we in Nederland pas een jaar of twintig meedraaien. Een vergelijking met volleybal, die in journalistieke kringen nogal eens gemaakt wordt, gaat mijns inziens volkomen mank.” Hij wijst dan op het aanvankelijke gebrek aan sporthallen en op het feit, dat die sporthallen nu als paddenstoelen uit de grond schieten. “We hebben met Punch in de afgelopen weken vier sporthallen geopend en iedere keer vormde basketball de hoofdmoot van het openingsprogramma. Volleybal heeft altijd kunnen beschikken over voldoende speelruimte, basketball was alleen maar mogelijk in sporthallen en die waren er tot voor kort maar weinig.”

Loopbaan

Zijn eerste wankele schreden op het basketball pad zette Frans de Haan als menig Amsterdams basketballer, op het Museumplein, waar de gemeente Amsterdam een batterij baskets had neer gezet. Hij sloot zich aan bij het roemruchte The Wolves en werd met deze vereniging driemaal kampioen van Nederland. In Rotterdam speelde hij daarna in het eveneens befaamde (maar dan niet om het behalen van titels, maar meer om de ongedwongen sfeer) The Arrows. Toch voelde hij zich daar niet zo thuis en het daaropvolgende seizoen sloot hij zich dan ook maar weer aan bij zijn oude Amsterdamse vereniging. Punch in Delft vormde de laatste pleisterplaats en dat zal ook wel zo blijven. Frans de Haan is er de man niet naar zijn glanzende basketbal carrière als een nachtkaars te laten uitgaan. Ziet hij dat er aan de top geen plaats meer voor hem is, dan zal hij stoppen

“Als het zo ver is, zal ik terug kunnen zien op een geweldige basketball periode. Liefst 68 keer ben ik voor het Nederlands team uitgekomen en ik heb Nederland op een aantal Europese toernooien vertegenwoordigd, vier keer werd ik kampioen van Nederland, ik vind het nogal wat.”

Het is onvermijdelijk niet te praten over de wedstrijden in het Nederlands team. Egon Steuer is in zijn ogen een bekwame coach, maar toch denkt hij ietwat wrang terug aan zijn slotperiode in het Nederlands team en de plotselinge afschrijving voor de keurselectie na de Europese kampioenschappen in Helsinki. Steuer wilde verjongen en de geroutineerde Jan Bruin en Frans de Haan kregen een overigens keurig, briefje waarin zij bedankt werden voor hetgeen zij voor het basketball gedaan hadden. Maar nu de voorronden in Haarlem niet zo voorspoedig verlopen zijn voor Steuer en zijn pupillen, komt die wrange smaak toch weer naar boven. De Haan is van mening, dat het Nederlands team juist gebrek had aan routiniers. “De verjonging is mijns inziens niet goed doorgevoerd. En de leeftijd, ik was toen 28, vond ik maar een matig excuus. Wereldkampioen Boston Celtics brengt een team op de been, dat gemiddeld 30 jaar oud is.”

Punch

Het gaat niet goed met Punch. Hoe komt dat? Frans de Haan: “Punch heeft voor het begin van de competitie nog nooit zo hard getraind als dit jaar. Toch draaien we niet lekker. Ik vind het wat goedkoop om excuses te zoeken. Haarlem Cardinals hebben we waarschijnlijk onderschat en Rotterdam-Zuid is onder Jan Bruin enorm vooruitgegaan. Toch had het tegen R-Z eigenlijk niet zover mogen komen, vindt de Punch-aanvoerder. Over het incident wil hij wel praten, maar zegt direct, dat hij het allemaal niet meer zo geëmotioneerd ziet als vrijdag in de Delftse sporthal. “Toen ik schoot en de punten gemaakt werden, draaide ik me om en zag al direct, dat het fout zat. Maar je kon je er toch niet zomaar bij neerleggen. Zo’n kans krijg je in geen miljoen jaren meer en ik maakte mij namelijk kwaad omdat de scheidsrechter het niet aannemelijk voor me kon maken, dat die laatste halve seconde moest worden overgespeeld. Achteraf heb ik er wel veel spijt van, dat we niet gespeeld hebben.”

Iets terug doen

Wat gaat Frans de Haan doen, als zijn actieve loopbaan afloopt? Gaat hij de Nederlandse basketball wereld op andere fronten van dienst zijn? Hij vindt dat een moeilijke zaak. Enerzijds voelt hij zich verplicht „iets” aan de NBB terug te doen voor de hem geboden kansen, maar anderzijds…? “Ik ben altijd een actieve basketballer geweest, met een grenzeloze bewondering voor de “administratievelingen”, die het mij mogelijk maakten om te basketballen. Dat werk ligt mij niet. Trainer-coach? – Weet je, wat mij nou geweldig lijkt? Trainer-coach te worden van een ploeg jongens, van een jaar of 7, 8 en die dan jaren onder mijn hoede te hebben.” En dat is natuurlijk niet vreemd voor een vader van drie kinderen rond die leeftijd, voor wie zijn sport en zijn studie sociologie ware hartstochten zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s