Patellafractuur betekent het einde van het seizoen voor Terrence Bieshaar

Voor Gunners-legionair Terrence Bieshaar is het seizoen voorbij na de wedstrijd tegen de Dukes, omdat de Nederlander een patellafractuur opliep. En dat nadat hij net genezen was van een hielblessure en pas daarna zijn tweede wedstrijd speelde.
Het is niet meer mogelijk om een ​​nieuwe speler in te schrijven. Gunners-hoofdcoach Horst Leitner: “Deze blessure treft ons erg hard. Vooral in deze fase van het kampioenschap, voor de bekerfinale en de play-offs, zou hij een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn team. Nu is het tijd voor alle anderen om samen en nog meer geven. “

INTERVIEW ADRIAN DAS

Vandaag stellen we u voor aan Adrian Johannes Das. Een junior speler die ook afwisselend speelt voor het eerste team van Basket Navarra in de LEB Silver. Adrian is een 17-jarige Spaanse-Nederlandse speler.

Je zit al 5 jaar bij de club, welke herinneringen bewaar je van je eerste seizoenen bij CD Navarro Villoslada?

De waarheid is dat ik geen slechte herinneringen heb, alles wat ik weet is me geleerd door deze club. Het heeft me kennis laten maken met wat nu mijn beste vrienden zijn en heb onvergetelijke ervaringen opgedaan. Dankzij de trainingen die ik bij Navarro Villoslada heb gekregen, heb ik geweldige stappen kunnen zetten en kansen gekregen die niet iedereen had kunnen krijgen.

Herinner je je je coaches nog?

Van elk van hen heb ik alleen maar goede herinneringen, van hen heb ik nieuwe dingen kunnen leren

Welke waarden hebben ze naar je overgebracht?

Interesse, respect in het algemeen (scheidsrechters, tegenstanders …), leergierigheid, ambitie, inzet en nederigheid

Denk je dat ze geloofd hebben in je groei als speler?

Zowel mijn coaches als mijn teamgenoten hebben me altijd gesteund, geloofden en wilden het beste voor me

Merk je je persoonlijke groei op?

Individueel hebben ze me volwassen gemaakt, zowel persoonlijk en als speler, ze hebben me geleerd om meer gedisciplineerd te zijn, maar je kunt altijd meer leren. Leren is een pad dat een leven lang duurt

Denk je dat het beoefenen van teamsport je helpt bij deze groei?

Teamsport is wat mij ongetwijfeld heeft geholpen om onder meer te verbeteren

Wat kun je ons vertellen over de afgelopen zomer met het Nederlands U16 team?

Ik denk dat ik deze ervaring nooit zal vergeten, ver van huis wonen in deze tijd heeft me geholpen een beter mens en een betere speler te worden, het is het beste wat ik ooit heb meegemaakt, door heel Europa te reizen en te doen waar ik het meest van hou, zoals het ontmoeten van nieuwe mensen en een andere soort basketbal. Toen ze me vertelden dat ik deel uitmaakte van het laatste team, voelde ik me erg trots en was ik erg blij. Zeker één van de beste zomers van mijn leven

Dit is toch je derde zomer bij het nationale team? Hoe is het om opgeroepen te worden voor het Nationale team, want jij zou kunnen worden opgeroepen voor zowel het Spaanse als het Nederlandse team, toch?

In theorie zou het voor mij mogelijk zijn om met het Spaanse team mee te gaan, maar ik heb nooit het genoegen gehad een uitnodiging te ontvangen, daarom heb ik deze drie jaar bij de Nederlandse jeugdteams doorgebracht, en de federatie als geheel heeft kunnen aantonen dat Nederland ook geweldige jeugdselecties heeft

Wat verwacht je van je toekomst, zowel sportief als academisch?

Zoals elke 17-jarige jongen droom ik ervan ver te komen in deze sport, maar er is mij altijd verteld dat het hebben van een plan B erg belangrijk is, op dit moment zet ik mijn middelbare schoolstudies voort aan de Irabia-school en Ik hoop een carrière in de psychologie of ADE (Business Administration and Management) te kunnen doen, maar mijn grootste droom zou zijn om te debuteren in een profcompetitie

Welk advies zou je geven aan kinderen die net beginnen, zelfs als je nog heel jong bent zoals jij? Aan alle jongens en meisjes die met een sport beginnen, raad ik aan om van elk moment te genieten, de ervaringen te beleven alsof ze de laatste waren, te werken om te leren, niet om te winnen, veel vrienden te maken en nooit de handdoek in de ring te gooien. Bij het sporten maakt het niet uit of je lang of klein bent, wat jou echt meet, is je hart.

Janny Westenbrink: droom van iedere basketbaltrainer

Kwam dit stukje uit 1964 tegen.

SPORT-STUDIE EEN IDEALE COMBINATIE

Voor de eerste maal in het bestaan van het Leo van der Kar-fonds, dat uitzending van sportlieden naar het buitenland mogelijk maakt, om daar van prominente trainer de fijne kneepjes van hun sport te leren of laat deelnemen aan toernooien – zoals tennisser Tom Okker – om internationale ervaring, op te doen, behoort ook een basketbalspeelster tot de uitverkorenen. Janny Westenbrink (20), één van de talentvolste centerspeelsters van landskampioen Blue Stars, gaat naar Tsjechoslowakije om daar een cursus te volgen. Weggegooid geld zal het zeker niet zijn. Janny heeft niet alleen haar hart op dit ogenblik aan de sport verpand, maar gaat na haar studie aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Amsterdam haar toekomst op de sport bouwen. De lachgrage accountantsdochter is overigens het levende bewijs dat sport en studie prima kunnen samengaan. Terwijl zij een topspeelster in het eerste team was en in het oranje team werd gekozen, deed zij haar eindexamen (met succes aan het Spinoza Lyceum (hbs-A). In dat Jaar kreeg zij een 10 op haar eindexamen voor recht. In dezelfde week, dat zij 58 punten scoorde, haar hoogste score tot nu toe in één (!) wedstrijd . . .

Droom




Janny Westenbrink is het type speelster, waarvan iedere basketbaltrainer droomt nog eens een heel team bij elkaar te krijgen. Met haar 1 meter 86 is zij de langste speelster in ons land, waarbij zij grote capaciteiten heeft, die door de vele sporten en oefeningen, die zij aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding doet, steeds beter uit de verf komen. Als zeer jeugdige speelster bij The Blue Stars gekomen is zij met haar team houdster van een paar zeer unieke records. Zij heeft eenmaal gewonnen met 172—12, een absoluut record in ons land, terwijl zij in een juniorenwedstrijd meespeelde waar de stand aan het einde van de speeltijd 161—15 was. Maar de mooiste uitslag vindt Janny zelf de wedstrijd, die zij met 107—0 wonnen.

Naast basketbal heeft Janny Westenbrink nog een grote hobby, die zij als sportvrouw, die veel in het buitenland wedstrijden speelt, schitterend daarmee kan combineren. Zij verzamelt poppen in nationale klederdrachten.

De uitzending door het „Leo van der Kar-fonds” snijdt dus voor Janny aan twee kanten. Naast nog betere scholing in de basketbalsport, zal haar poppenverzameling nog meer uitgebreid kunnen worden …

Greet Duyf vierde triomfen in verscheidene takken van sport, Basketbal is nu favoriet

Onderstaande is een stukje (december 1963) dat ik tegenkwam in mijn research naar het Nederlandse basketball in de jaren zestig voor een nieuw boek.

Hoe de sport het leven kan beïnvloeden, ja, zélfs een deel van het leven kan zijn, merkte ik toen ik deze week Greet Duyf, de administratrice, op het kantoor van de Nederlandse Basketbal Bond tegen het lijf liep. Het gesprek ging natuurlijk over basketbal, maar al spoedig begreep ik, dat deze sport niet de enige is waarin Greet Duyf (die eigenlijk Marrigje heet) haar triomfen in heeft gevierd en … nog viert. Nee, aan basketbal had ze eigenlijk nog nooit gedacht, toen ze enkele jaren geleden als lid van de nationale korfbalploeg werd gekozen. Maar dat is een ander verhaal. „Ik zal bij het begin van mijn sportieve loopbaan beginnen”, zei ze, mij toelachend. „Dat was twintig jaar geleden, toen ik als klein meisje van vier jaar aan de hand van mijn vader mee huppelde naar de turnwedstrijden. Mijn vader was een verdienstelijk turner in DOS en de liefde voor die sport heb ik van hem.”

Kampioene

Tot haar elfde jaar was het allemaal turnen wat de klok sloeg. Greet Duyf werd verscheidene malen kampioen van haar leeftijdsgroep, maar ging op haar elfde jaar naast turnen ook aan korfbal doen. In Blauw Wit was dat.

Vol trots laat ze mij een album zien, waarin haar belevenissen in Blauw Wit door middel van foto’s en krantenknipsels weer tot leven komen. „Kijk”, zegt ze, „dit is een kampioensfoto van enkele jaren terug.” Ik zie er niets bijzonders aan, maar voor Greet Duyf heeft die prent een extra waarde. Haar aanstaande echtgenoot Wim Wink staat er namelijk als piepklein jongetje op. „Wist ik veel dat we later nog eens zouden gaan trouwen”, lacht zij. „We zijn nu in ondertrouw en het enige waar we ons nog bezorgd over maken is de woning. Maar ja, wie zit niet met dat probleem?”

Moeilijkheden

Om nu weer terug te komen op de sportieve loopbaan van Greet Duyf: op haar zestiende jaar maakte zij al deel uit van de nationale juniorenteams en zij speelde zelfs tweemaal in de nationale korfbalploeg. Moeilijkheden met Blauw Wit over de trainingen en een schouderblessure deden haar ten slotte besluiten zich op een zaalsport te gaan toeleggen. Dat werd dan basketbal. „Met verdubbelde energie pakte ik de training aan en binnen niet al te lange tijd werd ik lid van het nationale team”, vertelde ze. „Bovendien kreeg ik een baan aangeboden op het bondsbureau. Dat was voor mij het einde. De hele dag zit ik nu met mijn neus er bovenop en in die zaken, die aanvankelijk mijn hobby waren. Alleen, wat is er een hoop werk te doen. Maar dat hindert niet, want mijn hobby is mijn baan geworden. En wat wil een mens nog meer?!”

Met kop en schouders boven iedereen uit.

Kwam dit leuk stukje tegen in mijn zoektocht door het verleden van het Nederlandse basketball.

Jeanne Knoop: titels bij korf- en basketbal. Heel Europa al afgereisd

Jeanne Knoop: – Sjaantje voor vrienden – heeft dit jaar (1963) iets heel bijzonders meegemaakt. De vrolijke, blonde en rijzige sportster mocht het beleven dat zowel de korfbalvereniging Westerkwartier als het basketbalteam van de Blue Stars, waarvan zij beide deel uitmaakt, het kampioenschap van Nederland veroverde. Voorwaar een vreugdevol seizoen voor de 20-jarige modinette en een waardige beloning voor de jaar-in jaar-uit stug volgehouden training. Met haar 1.84 meter steekt Jeanne Knoop meestal met kop en schouders boven haar tegenstandsters uit. „Natuurlijk heb ik bij allebei de sporten die ik beoefen wel gemak van mijn lengte,” vertelt zij, „maar aan de andere kant krijg ik ook de schuld van iedere botsing waarbij ik betrokken ben.” „En dat eigenlijk alleen omdat de tegenstandsters minder stevig op de benen staan en op de grond liggend zich afvragen waar ze nu eigenlijk tegenaan zijn gelopen.”

ONPRETTIG


Buiten de trainingsuren blijft er ook nog wel tijd over voor typisch vrouwelijke bezigheden, zoals het lezen van modebladen.

Het is heus niet prettig om altijd te moeten horen dat ik een onsportief gebruik van mijn lichaamskracht zou maken, en dat nog vaak door mensen die beter zouden moeten weten,” valt zij plotseling fel uit. Maar lang kwaad blijven kan Jeanne niet. Het volgend ogenblik toont ze trots en lachend haar fotoalbum met kiekjes uit de landen en steden waar zij met het Nederlands team en „Blue Stars” geweest is. Met volle teugen heeft ze genoten van de schoonheid van Scandinavië, vol belangstelling het leven in Bulgarije, Polen, Tsjechoslowakije, Frankrijk en België gadegeslagen. „Zonder mijn sport en mijn vereniging had ik dat allemaal nooit gezien,” zegt ze, „en dat is één van de redenen waarom ik alles zal doen om zo lang en zo goed mogelijk in conditie te blijven.”

KRITIEK

Drie jaar geleden ondervond de verkiezing van Jeanne in het Nederlands basketbalteam nogal wat kritiek. Maar in de daaropvolgende periode heeft zij die keuze ten volle gerechtvaardigd door met stugge training- en grote wilskracht uit te groeien tot een der beste pivots van West-Europa. Haar liefste wens van het ogenblik? „Met de „Blue Stars” meespelen in de competitie om de Europa Cup, waarin we zeker geen slecht figuur zullen slaan. Maar”, klinkt het, „als het geld er maar voor komt. Hopelijk wordt voor dit probleem een oplossing gevonden”