Emill Hagens werd een geslaagde basketbalspeler

Een stukje over Emill Hagens, die in de jaren ’80 uitgroeide tot één van de beste spelverdelers van Nederland.

Emill Hagens geldt vandaag de dag als een van de beste Nederlandse basketballers. De 1.86 meter lange spelverdeler heeft al een boeiende loopbaan als basketballer achter de rug en zag daarnaast kans om, samen met zijn echtgenote Anneke, in Haarlem een fysiotherapiepraktijk op te bouwen. Op deze manier leidt Hagens een leven dat voor veel sportmensen als ideaalbeeld geldt. Hagens: “Het is erg druk natuurlijk om steeds je tijd te verdelen tussen basketbal en de praktijk. Maar in deze combinatie kun je steeds je zinnen weer verzetten en het geeft een grote maatschappelijke zekerheid.”

Tien jaar geleden had Emill Hagens niet kunnen vermoeden dat hij nu als een gesetteld sportman aan de Haarlemse Lorentzkade een eigen praktijk zou bezitten. “Ik kom oorspronkelijk uit Utrecht en zat nog op de middelbare school toen Jan Janbroers, toen coach van Levis/Flamingo’s, mij naar Haarlem haalde. Ik werd in een pleeggezin geplaatst en naast het behalen van het atheneumdiploma was alles gericht op een leven dat door basketbal zou worden beheerst. Ik dacht, ik zie wel hoe het uitpakt.” Op zijn negentiende jaar zat Emill Hagens schuchter op de bank bij het Levi’s dat in 1973 de laatste landstitel naar de Spaarnestad haalde. “Janbroers had zich voorgenomen om mij na drie jaar klaar te hebben voor het grote werk. Na die drie jaar, beloofde hij, kun je uitgroeien tot een van de beste spelverdelers van ons land.”

Loopbaan

In eerste instantie was Hagens vol van dat idee en wilde hij alles opzijzetten om dat doel te bereiken. Dat hij inderdaad een sportief en maatschappelijk geslaagde loopbaan zou doormaken, heeft hij vanaf zijn komst naar Haarlem menigmaal betwijfeld voordat het zover kwam. “Het leven zit vol met keuzemogelijkheden die verkeerd kunnen uitpakken of met onvoorziene tegenvallers.” De eerste tegenslag liet voor Emill Hagens niet lang op zich wachten. Nog amper gestart met de ontwikkeling van zijn talentvolle Utrechtse spelverdelertje verliet Janbroers de club die hij tot de beste van Nederland had gemaakt. “De wegen van Janbroers en mij zijn elkaar blijven kruisen”, vertelt Hagens over Jan Janbroers die hij als een soort mentor ziet. “Eerst ontdekte hij mij, later selecteerde hij mij als bondscoach in Oranje en weer later haalde hij me naar Haarlem terug omdat ik kapotging bij Parker/Leiden.”

Leerzaam

Nadat Jan Janbroers zijn hielen had belicht, kreeg Hagens te maken met de harde Amerikaanse coach Tom Quinn. “Ik speelde achter Harold Fox en Walter Ombre en maakte voor het eerst kennis met de professionele aanpak. Die harde Amerikaanse stijl van werken was best leerzaam, maar ik voelde toen dat ik te kort kwam om daarin mee te kunnen. Als je steeds al je kaarten op de sport hebt gegooid, ga je op zo’n moment vreselijk aan jezelf twijfelen. Zeker op die leeftijd. Zijn atheneumdiploma had Emill Hagens toen al gehaald en zijn leven leek te verzanden in nutteloosheid. Zijn ontwikkeling als basketballer stond onder Quinn praktisch stil en verder was hij aangewezen op de werkloosheidswet en incidentele karweitjes als het inpakken van boeken.

“Gelukkig kwam er in 1975 weer lijn in mijn leven toen ik na lang twijfelen voor de fysiotherapie koos. Bij de club kreeg ik weer volop speeltijd, dus de ontwikkeling was weer in gang. Alleen de sfeer in Haarlem was verslechterd onder Quinn en dus wilden Cock van de Lagemaat en ik, die beide uit Utrecht komen, bij de Cangeroes gaan spelen.” “De club wilde ons niet laten gaan en we hebben de eerste negen wedstrijden op de bank gezeten. Dat was echt een moment waarop ik met basketbal wilde stoppen. Er waren dreigementen als een kort geding en dat soort nare toestanden. Ten slotte mochten we weg, maar we moesten zwart op wit beloven dat we het volgend jaar terug zouden komen. Dat hebben we toen maar gedaan.” Het zou niet zijn laatste rentree worden in Haarlem.

Hagens’ mogelijkheden waren inmiddels zo bekend dat de rijke ploeg van Parker Leiden hem binnenhaalde. Iets dat nog binnen een half jaar uitliep op een drama voor de nog jonge Haarlemse student. “Het op de bank zitten achter een speler als Mitchell Plaat was niets voor mij. Ik wilde spelen, rennen en scoren. Nu moest ik veel voor de sport laten en zag dat ik mijn tijd liever aan m’n studie gaf.”

Vertrek

De drang om het basketballen er meteen maar aan te geven was ditmaal minder groot, al heeft Emill Hagens er dagen na zijn emotionele vertrek uit Rotterdam, vlak voor de uitwedstrijd tegen RZ, zeker mee gespeeld. “Maar Janbroers was er snel bij. Ik heb toen in alle rust mijn studie af kunnen maken en de praktijk op kunnen zetten. In Haarlem kreeg ik rust terwijl er geen maximale eisen werden gesteld en er óók nog goed basketbal werd gespeeld met Armstrong en Parker.” Inmiddels is Emill Hagens weer teruggekeerd bij Leiden en speelt daar nu onder Ruud Harrewijn, die hij eerder als coach in Haarlem meemaakte. De ploeg is met ingang van dit seizoen in budget teruggegaan van een half miljoen gulden tot ruim 1,5 ton. Voorlopig mag dat de spelvreugde en prestaties niet temperen (Leiden is als enige ploeg nog ongeslagen) en heeft Hagens zichzelf – ondanks de drukke praktijk – weer aangemeld bij de Nederlandse ploeg van bondscoach Vladimir Heger. “Zelf ben ik wat het basketbal betreft groot geworden in een tijd dat men liever voor veel geld spelers van buitenaf aantrok. Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om je als jonge speler in de eredivisie te handhaven”, aldus de inmiddels veelvuldige international. Desondanks heb ik het geluk gehad steeds bij goede ploegen te spelen en er veel te leren. Nu de tijd wat teruggelopen is wat sponsors betreft, moet het mogelijk zijn dat men meer mannetjes op gaat leiden zoals ik ben.”

———————————————————————————————————————-

Geboren: 29.12.1953
Lengte: 1.86
Guard
Interlands: 148

Erelijst:
Kampioen van Nederland: 1973 met Levi’s Flamingo’s
1987 met Nashua Den Bosch
Nederlandse Beker: 1976 met Buitoni Flamingo’s
Playoffs Finalist: 1984 en 1985 met Elmex Leiden
HBW: 1983 met Elmex Leiden
Kwartfinalepoule EC II: 1982 met Parker Leiden

EK 1977: 7e met het NL-Team
EK 1979: 10e met het NL-Team
WK 1986: 14e met het NL-Team

1984: All Stars team
1985: All Stars team
1986: All Stars team
1987: All Stars team


Carrière:

1972-1973Levi’s Flamingo’s 
1973-1974Levi’s Flamingo’s 
1974-1975Levi’s Flamingo’s 
1975-1976Buitoni Flamingo’s         14 –  145 = 10.4
1976-1977BC Markt Utrecht            27 – 306 = 11.3
1977-1978Buitoni Flamingo’s         36 – 509 = 14.1
1978-1979Parker Leiden /   Seven-Up Flamingo’s                                          16 – 115 = 7.2 / 19 – 289 = 15.2
1979-1980Eve & Adam Stars          40 – 725 = 18.3
1980-1981Eve & Adam Stars          34 – 481 = 14.2
1981-1982Parker Leiden                  36 – 437 = 12.1
1982-1983Elmex Leiden                 36 – 405 = 11.3
1983-1984Elmex Leiden                 32 – 365 = 11.4
1984-1985Elmex Leiden                 28 – 462 = 16.5
1985-1986BS Leiden                       36 – 566 = 15.7
1986-1987Nashua Den Bosch       36 – 460 = 12.8
1987-1988ESTS Akrides                 35 – 501 = 14.3
1988-1989ESTS Akrides                 36 – 351 = 9.8