Coach De Wit: “Top kent geen genade”

Nog even een oudje uit het archief. Over coach Rob de Wit die met zijn toenmalige team Herly twee prachtige wedstrijden speelde tegen Olympia Ljubljana uit het toenmalige basketball bolwerk Joegoslavië.

Herly heeft de afgelopen veertien dagen in de strijd om de Europese basketball beker bijna gezorgd voor een prestatie die de sensatie van het seizoen geweest zou zijn. In Amsterdam klopte de Nederlandse kampioen Olympia Ljubljana met twee punten verschil. In de tweede ontmoeting moesten de Joegoslaven alle middelen te baat nemen om een overwinning te bereiken die hen het gunstige totaal over twee wedstrijden verschafte. Dat lukte net (verschil: drie punten!) en Olympia ging dus over naar de kwartfinales. Wat is er nu de oorzaak van dat de kampioen uit het internationaal (bij de heren) bescheiden geklasseerde Nederland het de vertegenwoordiging van een land dat tot de wereldtop behoort, zo lastig maakt? De verkoopleider van een firma in paraffine. Rob de Wit, is in staat hierop antwoord te geven. Zijn spaarzame vrije tijd besteedt De Wit namelijk voor een belangrijk deel aan het trainen en coachen van Herly. Nuchter stelt hij: „We moeten niet vergeten dat Olympia twee topspelers miste. Zorfa en Bassin maken momenteel een trip door Amerika met het Joegoslavische nationale team. Als wij in Amsterdam met meer dan tien punten verschil hadden gewonnen — en dat heeft erin gezeten — had het bestuur van Olympia deze twee mensen teruggeroepen.

Nu dachten ze de kleine nederlaag met de steun van het eigen publiek gemakkelijk te kunnen corrigeren. Dat is ze dan lelijk tegengevallen. „Als het even anders was gelopen hadden we ons geplaatst,” vervolgt De Wit met een ondertoon van spijt in zijn stem. „Helaas hadden de scheidsrechters de toestand niet in de hand. Gedurende de gehele wedstrijd er rotjes en rookbommetjes op het veld gegooid. Bij voorkeur als één van mijn spelen strafworpen mocht nemen. De scheidsrechters durfden hiertegen geen maatregelen te treffen. De officiële waarnemer van de internationale bond vond het geloof ik allemaal nogal amusant. Ik heb grote bewondering voor al mijn spelers, die in deze hel overeind bleven. Zesduizend toeschouwers begeleiden iedere aanvalsactie van Herly met afkeurend gefluit. Ik hoor het nog. Tijdens de time-outs kon ik mij nauwelijks verstaanbaar maken.” Rob de Wit — die gedurende de trip naar Joegoslavië éénendertig jaar werd — beleeft het allemaal opnieuw. Koel analyserend in zijn kantoor aan de Amsterdamse Keizersgracht meent hij ook te weten wat daar in de afgeladen sporthal met vijandig publiek in Ljubljana, de juiste gedragslijn geweest zou zijn toen hij vijfenvijftig seconden voor het eindsignaal zijn team in een time-out bij een achterstan van vier punten de laatste instructies gaf. Het is nakaarten. Nutteloos.nakaarten? „Nee’„ zegt De Wit. „Een coach moet na iedere wedstrijd zijn beslissingen nog eens rustig overdenken. Zeker na een verloren wedstrijd. Op die wijze achterhaalt hij eventuele fouten. Op die wijze komt hij tot een steeds hoger niveau”.

De Wit heeft uitgesproken meningen over basketball. Zeer beslist stelt hij bijvoorbeeld: „De dubbelwedstrijden die men dit seizoen in de eredivisie heeft ingevoerd zijn een ongelooflijke vooruitgang. Ik weet dat velen er ander* over denken, maar ze hebben ongelijk. Ik mag dat zeker zeggen, want als men geen dubbels had ingelast, leidde Herly nu in de competitie met een voorsprong van zeker zes punten. Misschien is het spel er niet altijd mooier op geworden maar mentaal vooral heeft deze maatregel de spelers gunstig beïnvloed. Ik durf stellen dat onze prestatie in Joegoslavië voor een deel te danken is aan die dubbels in de Nederlandse competitie.” Weer dwaalt hij af naar die sporthal in Ljubljana. „In de eindfase hadden onze jongens notabene meer lucht dan de tegenstander,” zegt hij trots. „Ondanks de treinreis, ondanks de vreemde omgeving. Ook ondanks het feit, dat het tempo van de wedstrijd hoger lag dan in Amsterdam. De jongens hebben gevochten tot de laatste seconde. Karel Vrolijk had na afloop geen energie meer om uit het veld tot bij de spelersbank te komen. Ik moest hem dragen.”

Coach De Wit was twaalf jaar toen hij als leerling van het Amsterdams Lyceum kennis maakte met basketball. Spoedig werd hij lid van Herly. Zijn top als speler bereikte hij, toen hij werd gekozen voor het Nederlands militair team. Met dit team reisde hij naar Syrië voor de inter-geallieerde kampioenschappen. Toen ook werd de basis gelegd voor zijn coach-schap. „Ik ergerde me tijdens die trip vreselijk aan de dilettantistische opvattingen van de leiding,” legt hij uit. „Ik had ook toen al uitgesproken meningen over alle zaken het basketball betreffend. Alhoewel ik mijzelf geen moment als toekomstig coach of trainer beschouwde.” Toch bekleedde hij reeds twee jaar later deze gecombineerde functie. Hij deed ervaringen op met de jeugd van Herly, de dames van Blue Stars en met U.S., de Amsterdamse studenten ploeg. Met Landlust bereikte hij zijn eerste top. Vla bikkelharde trainingen maakte hij van deze ploeg een internationaal gewaardeerde tegenstander, die in de Nederlandse competitie alleen in Wolves een te respecteren tegenstander vond. „Daarom viel Landlust tenslotte ook uiteen,” zegt De Wit. „Het verveelde de jongens iedere competitiewedstrijd met dertig, veertig punten verschil te winnen.”

Ga dan maar

Herly was er als de kippen bij oud-lid De Wit, toen hij zijn contact met Landlust beëindigde, aan te trekken. De Wit accepteerde de uitnodiging en zorgde voor een enorme schok. „Herly was een gezelligheid vereniging.” verklaart hij. „Een vereniging zoals je ze nog wel hebt. Die rondbazuint: jongens kom toch bij ons spelen, dan hoef je niet te trainen. Ik begon met vier maal per week te trainen. Dat is natuurlijk niet vol te houden, maar ze moesten even vertrouwd raken met mijn opvattingen. Verschillende jongens die er te weinig voor over hadden, heb ik duidelijk gemaakt dat ze beter konden vertrekken. De spelers moesten beseffen, dat voor topniveau gemeenschappelijk een offer gebracht moest worden. Ondanks de drie nederlagen die Herly deze competitie reeds leed, gelooft Rob de Wit heilig in de kwaliteit van zijn team. „Langzamerhand beginnen ze het internationale basketball een beetje te begrijpen,” zegt hij waarderend. „De ploeg beschikt bovendien over alles wat nodig is. Een sterke, lange centrum-man, schutters, een virtuoos, een paar uitnemende verdedigers en allround-figuren. Verder hebben we als enige ploeg in Nederland een manager. Deze man, Sifflon Schilp, is goud waard. Hij organiseert alles. De laatste weken voor de wedstrijden voor de Europese beker wilde ik iedere dag trainen. Hij regelde het. We spelen buiten de competitie om veel extra wedstrijden. De meeste Nederlandse ploegen spelen niet genoeg. Ze beperken zich tot die tweeëntwintig competitiewedstrijden. Wij spelen ieder seizoen dertig tot veertig wedstrijden. Voordat deze competitie begon had Herly al twaalf keer gespeeld. En dat is dan nog de helft minder dan het aantal dat de Belgische kampioen, Racing Mechelen haalt.”

Wat doet Rob de Wit als Herly net als Landlust ineens uit elkaar valt. Als de spelers de inspanningen op pro-deo basls die top-basketball eist niet meer zouden kunnen opbrengen? Of als topfiguren verhuizen — zoals nu dreigt met Karel Pastor die in het huwelijk wil treden en dan in België wil gaan wonen, waar je zonder meer een huis kunt huren, en waar hij bovendien met basketball geld kan verdienen. „Ik geloof niet dat lk het nog een keer presteer van de grond af aan te beginnen, zoals met Herly en Landlust,” bekent De Wit. „Dan richt ik mij waarschijnlijk op mijn andere hobby. Biljarten. Dat doe ik ook nogal Intensief. Ik speel momenteel In de hoofdklasse llbre klein biljart. Waarschijnlijk promoveer ik wel. Als lk iets begin, doe ik het graag een beetje behoorlijk.”

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s