Bram Brakel: ‘Basketball zonder sponsor onmogelijk’

Een mooi interview met Bram Brakel – voorzitter van Landlust – uit 1965 met nog altijd raakvlakken met het hedendaagse basketball in Nederland!

In 1962, ons kampioensjaar, hadden we al plannen om de Apollohal te verlaten. Het was een prachtig seizoen. We hadden een moord team èn werden met glans kampioen. De wedstrijden tegen The Wolves en The Blue Stars waren kassuccessen. 2500 á 3000 man op zaterdag en zon
dagavond in de Apollohal in Amsterdam. Geweldig natuurlijk voor recreatie, maar als je bedenkt dat we van de recette geen cent zagen, begrijp je dat het toch een nare bijsmaak had. Waar moesten we in godsnaam de financiële middelen vandaan halen om bijvoorbeeld in
de Europa Cup uit te komen. Toen is bij ons het plan opgekomen om een eigen ‘home’ te zoeken. Een zaaltje waarin je je echt thuis voelt. De Apollohal of de Oude Rai, net wat je wilt, betekende voor niemand een uit- of thuiswedstrijd. Alles scharrelde daar maar rond. Terreinvoordeel had je nooit.

Vorig jaar heeft Brakel dan definitief gebroken met die heilige’ grond van de gecentraliseerde hal in Amsterdam-Zuid. Landlust vertrok uit de buurt, die volgens een enquête van de NBB ruim de helft van het aantal leden kent. De Rivierenbuurt verloor zijn hegemonie. Landlust vertrok naar Amsterdam-Noord, waar het na veel gezoek en ook gesjacher — ‘over de prijs’ zegt Brakel — een eigen onderkomen vond. Het grote. struikelblok was de reclame die wü wilden invoeren. Echt op mijn woord,
zonder de nodige financiële steun van het bedrijfsleven komen we niet rond. De Apollohal en de Oude Rai waren taboe voor reclame. Gemeente, hé, niets aan de muren, luidde de verordening. Het redmiddel was wat basketball betreft ’t IJ’oversteken. Een gok uiteraard!
Amsterdam-Noord was wat basketballbal betrof een onontgonnen gebied. We waren een beetje huiverig, dat het niet zou gaan, dat de publieke belangstelling zo nihil zou zijn dat we nauwelijks recette konden maken. De reclame die nu bij ons aan de muren hangt is een aardig bodempje, maar meer ook niet. Vorig jaar draaiden we net quitte. Nu, terwijl het seizoen pas loopt, springen we omhoog. Ze lopen in Noord wel warm voor deze sport.

Voor Bram Brakel een onbegrijpelijke zaak dat men in een zo groot deel van Amsterdam eigenlijk sinds een jaar met basketball in aanraking is gekomen. ‘Het is de meest bedreven sport ter wereld’. Werkelijk In ieder land wordt gebasketbald. Het is een moord sport. In 1950 rolde ik – omdat mijn meissie in Landlust speelde – die vereniging binnen.
Een jaar later was ik voorzitter en ze hebben me nog steeds niet laten gaan.’
In die vijftien jaar heeft Bram de ontwikkeling van deze sport van heel dichtbij kunnen volgen. In het buitenland; neem. maar ons buurland België zijn ze verder dan bij ons. Daar betekent die sport iets. De pers, televisie, radio, ja alles besteedt er veel meer aandacht aan dan hier. De topclubs zoals Racing Mechelen en Racing White Brussel worden
zwaar gesteund, door de gemeenten.
Neem Gerrie Kok. Bij ons heeft hij jaren gespeeld. Een talent! Een toernooi in België was genoeg om hem weg te kopen. Ik kan hem geen ongelijk geven. Hij verdient nu bij Racing White ƒ14.000 per jaar plus zo’n slordige ƒ 10.000 bij zijn baas. Kijk en dat prikt nou onze spelers. Ze zien dat het daar kan, dus dat willen ze hier ook, maar ze beseffen niet dat zoiets in Nederland onmogelijk is.’Landlust geeft zijn spelers een jaarvergoeding van ƒ 125. Een giller, veel te weinig. Als je bedenkt dat een paar basketballschoenen al ƒ 80 kosten. Ze moeten daar hun contributie en alles van betalen. Ze leggen er geld bij.
Een paar maanden geleden heeft de NBB op zijn kop gestaan. SVE uit Utrecht werd beschuldigd van ronselen en betalen. De bond sloeg hard toe. Bestuursleden werden lang geschorst.

Er zat geld en goed ook. Ze hebben het daar echter verkeerd gespeeld. Die sponsor wilde wel. Maar het is natuurlijk dom om goeie spelers uit Amsterdam weg te halen en ze voor te spiegelen dat er reisjes naar Cuba op het programma staan… .: De zaak liep stuk. Uit
nijd belastert SVE nu weer een paar Amsterdamse clubs. Het is een rare handel.
Bram Brakel maakt zich daarover niet zo druk meer. Hij heeft andere kopzorgen. Het gaat niet zo best met Landlust. Vier wedstrijden achter elkaar werden verloren. Achtereenvolgens van Herly, Flamingo’s, DED en The Blue Stars.

Wist ik maar waar het hem in zat. Vanavond hebben we een bespreking bij mij thuis. We moeten alles maar eens goed doorpraten. De boel moet weer opgejut worden. De jongens moeten weer in zichzelf geloven. De pest is ieder jaar, dat je nooit weet hoe het volgend seizoen je ploeg er uitziet. Er is geen sport waar spelers zo vaak van club verwisselen.
Vijf vertrokken het vorig seizoen. Grosmann en Driehuis naar SVE, Jan Bruin naar Punch, Franke naar Herly en Hidde van der Ploeg naar US. Drie jaar geleden heb ik de bond al voorgesteld om de overschrijvingsbepalingen te wijzigen. Niet dat ik ze aan handen en
voeten vast wil houden. Maar van dat gevlinder heeft eigenlijk iedere vereniging zijn buik vol.
Slechts één zaak heeft vooruitstrevende Bram nog niet voor elkaar. Landlust zit nog. steeds zonder sponsor. Het heeft me al wat smalende lachjes opgeleverd. De club die als eerste het woord sponsor in de mond nam. heeft nog niets. We waren de pioniers en nog
eerste klas groentjes. Herly heeft van onze misstappen kunnen profiteren. Ik heb het echter nog niet opgegeven.’

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s