Bram Brakel: ‘Basketball zonder sponsor onmogelijk’

Een mooi interview met Bram Brakel – voorzitter van Landlust – uit 1965 met nog altijd raakvlakken met het hedendaagse basketball in Nederland!

In 1962, ons kampioensjaar, hadden we al plannen om de Apollohal te verlaten. Het was een prachtig seizoen. We hadden een moord team èn werden met glans kampioen. De wedstrijden tegen The Wolves en The Blue Stars waren kassuccessen. 2500 á 3000 man op zaterdag en zon
dagavond in de Apollohal in Amsterdam. Geweldig natuurlijk voor recreatie, maar als je bedenkt dat we van de recette geen cent zagen, begrijp je dat het toch een nare bijsmaak had. Waar moesten we in godsnaam de financiële middelen vandaan halen om bijvoorbeeld in
de Europa Cup uit te komen. Toen is bij ons het plan opgekomen om een eigen ‘home’ te zoeken. Een zaaltje waarin je je echt thuis voelt. De Apollohal of de Oude Rai, net wat je wilt, betekende voor niemand een uit- of thuiswedstrijd. Alles scharrelde daar maar rond. Terreinvoordeel had je nooit.

Vorig jaar heeft Brakel dan definitief gebroken met die heilige’ grond van de gecentraliseerde hal in Amsterdam-Zuid. Landlust vertrok uit de buurt, die volgens een enquête van de NBB ruim de helft van het aantal leden kent. De Rivierenbuurt verloor zijn hegemonie. Landlust vertrok naar Amsterdam-Noord, waar het na veel gezoek en ook gesjacher — ‘over de prijs’ zegt Brakel — een eigen onderkomen vond. Het grote. struikelblok was de reclame die wü wilden invoeren. Echt op mijn woord,
zonder de nodige financiële steun van het bedrijfsleven komen we niet rond. De Apollohal en de Oude Rai waren taboe voor reclame. Gemeente, hé, niets aan de muren, luidde de verordening. Het redmiddel was wat basketball betreft ’t IJ’oversteken. Een gok uiteraard!
Amsterdam-Noord was wat basketballbal betrof een onontgonnen gebied. We waren een beetje huiverig, dat het niet zou gaan, dat de publieke belangstelling zo nihil zou zijn dat we nauwelijks recette konden maken. De reclame die nu bij ons aan de muren hangt is een aardig bodempje, maar meer ook niet. Vorig jaar draaiden we net quitte. Nu, terwijl het seizoen pas loopt, springen we omhoog. Ze lopen in Noord wel warm voor deze sport.

Voor Bram Brakel een onbegrijpelijke zaak dat men in een zo groot deel van Amsterdam eigenlijk sinds een jaar met basketball in aanraking is gekomen. ‘Het is de meest bedreven sport ter wereld’. Werkelijk In ieder land wordt gebasketbald. Het is een moord sport. In 1950 rolde ik – omdat mijn meissie in Landlust speelde – die vereniging binnen.
Een jaar later was ik voorzitter en ze hebben me nog steeds niet laten gaan.’
In die vijftien jaar heeft Bram de ontwikkeling van deze sport van heel dichtbij kunnen volgen. In het buitenland; neem. maar ons buurland België zijn ze verder dan bij ons. Daar betekent die sport iets. De pers, televisie, radio, ja alles besteedt er veel meer aandacht aan dan hier. De topclubs zoals Racing Mechelen en Racing White Brussel worden
zwaar gesteund, door de gemeenten.
Neem Gerrie Kok. Bij ons heeft hij jaren gespeeld. Een talent! Een toernooi in België was genoeg om hem weg te kopen. Ik kan hem geen ongelijk geven. Hij verdient nu bij Racing White ƒ14.000 per jaar plus zo’n slordige ƒ 10.000 bij zijn baas. Kijk en dat prikt nou onze spelers. Ze zien dat het daar kan, dus dat willen ze hier ook, maar ze beseffen niet dat zoiets in Nederland onmogelijk is.’Landlust geeft zijn spelers een jaarvergoeding van ƒ 125. Een giller, veel te weinig. Als je bedenkt dat een paar basketballschoenen al ƒ 80 kosten. Ze moeten daar hun contributie en alles van betalen. Ze leggen er geld bij.
Een paar maanden geleden heeft de NBB op zijn kop gestaan. SVE uit Utrecht werd beschuldigd van ronselen en betalen. De bond sloeg hard toe. Bestuursleden werden lang geschorst.

Er zat geld en goed ook. Ze hebben het daar echter verkeerd gespeeld. Die sponsor wilde wel. Maar het is natuurlijk dom om goeie spelers uit Amsterdam weg te halen en ze voor te spiegelen dat er reisjes naar Cuba op het programma staan… .: De zaak liep stuk. Uit
nijd belastert SVE nu weer een paar Amsterdamse clubs. Het is een rare handel.
Bram Brakel maakt zich daarover niet zo druk meer. Hij heeft andere kopzorgen. Het gaat niet zo best met Landlust. Vier wedstrijden achter elkaar werden verloren. Achtereenvolgens van Herly, Flamingo’s, DED en The Blue Stars.

Wist ik maar waar het hem in zat. Vanavond hebben we een bespreking bij mij thuis. We moeten alles maar eens goed doorpraten. De boel moet weer opgejut worden. De jongens moeten weer in zichzelf geloven. De pest is ieder jaar, dat je nooit weet hoe het volgend seizoen je ploeg er uitziet. Er is geen sport waar spelers zo vaak van club verwisselen.
Vijf vertrokken het vorig seizoen. Grosmann en Driehuis naar SVE, Jan Bruin naar Punch, Franke naar Herly en Hidde van der Ploeg naar US. Drie jaar geleden heb ik de bond al voorgesteld om de overschrijvingsbepalingen te wijzigen. Niet dat ik ze aan handen en
voeten vast wil houden. Maar van dat gevlinder heeft eigenlijk iedere vereniging zijn buik vol.
Slechts één zaak heeft vooruitstrevende Bram nog niet voor elkaar. Landlust zit nog. steeds zonder sponsor. Het heeft me al wat smalende lachjes opgeleverd. De club die als eerste het woord sponsor in de mond nam. heeft nog niets. We waren de pioniers en nog
eerste klas groentjes. Herly heeft van onze misstappen kunnen profiteren. Ik heb het echter nog niet opgegeven.’

Tom Quinn: ‘Niemand hoeft me aardig te vinden’

Een oudje met de voormalige bondscoach en oud coach van Buitoni Flamingo’s …. Tom Quinn.

quinnOpleiding
Eigenlijk ben ik opgeleid tot leraar Engels. Maar ik heb ook een graad gehaald in de
lichamelijke opvoeding. Basketbal pakte me vanaf mijn eerste contact met die sport. Dat is te zwak uitgedrukt. Het fascineerde me. Ik ben er eigenlijk altijd mee bezig.
Allereerst ben ik echtgenoot en vader van twee kinderen maar soms komt het basketbal op het eerste plan. Dat mag niet, het hoort op de tweede plaats en een derde plaats is er eigenlijk niet. Ik ben nu 24 jaar basketbal coach. Mijn eerste jaar coachte ik een Highschool team en we wonnen maar één wedstrijd. Dat lag aan een combinatie van factoren: hun spelen en mijn coachen. Daarna ging het beter. Na drie jaar werd ik hoofdcoach van een College. Vijf jaar geleden kwam ik naar Europa. Op uitnodiging van Levi’s uit Haarlem dat een jaar later Buitoni ging heten Na twee jaar volgde één seizoen België, en nu zit ik al weer twee jaar in Zweden bij de topclub Södertalje.

Europa
Mijn familie en ikzelf houden van reizen en we wilden graag Europa leren kennen. Het bevalt ons hier nog steeds. En ik kan redelijk mijn brood verdienen. In aanleg zitten de coaches niet in het basketbal voor het geld. Ik ken maar heel weinig rijke coaches. De meesten zijn liefhebbers. Als ik de hoofdprijs in de lotto zou winnen of zo, zou ik toch blijven coachen. Ik ga ook eigenlijk nooit naar mijn werk. Ik ga spelen.

Image
Niemand hoeft me aardig te vinden. Ik hoop altijd wel dat ze mij respecteren. Maar er zijn veel mensen die niet tegen figuren kunnen die beslissingen nemen. Merkwaardigerwijs accepteren die types weloverwogen beslissingen nog moeilijker. Het is natuurlijk ook lang niet altijd het beste wat ik doe. Het is wel het beste wat ik kan. Maar als je verloren hebt, heb je altijd ongelijk. Ik vind dat niet leuk. Ik houd niet van negatieve kwalificaties over mijn persoon. Net als iedereen vind ik het fijn als men aardig over mij oordeelt. Als je bijna voortdurend met iets bezig bent heb je daarop veelal een andere visie dan de man die even binnenloopt om een wedstrijd te zien. Er zijn een hoop kleine overwegingen die het publiek niet kan doorgronden.

Karakter
Ik heb een agressief karakter. Het is niet zo erg meer als vroeger en ik ben ook bepaald niet agressief in het verkeer of in de rij voor een kassa van de supermarkt. Maar ik heb een agressief karakter. In het coachen kan je wat dat betreft ook weinig kwijt. Je zit, analyseert, taxeert, verandert een tactiek, zet eens iemand anders in, maar het lichamelijk functioneren doen de anderen. Dat is het wel.. Eigenlijk is het al veel te veel.

Gary Freeman ….. from NBA to Holland

Gary Freeman – 66 years old – from Oregon State was drafted by Milwaukee in first round (16th pick) of 1970 draft; by February, was traded to Cavs for McCoy McLemore and a future draft choice and Bucks went on to win NBA title. Freeman, who said he thought being traded would give him more time on the court, not less, played just 47 minutes in 11 games for the Cavs. But he will always go down in history as the Cavs’ original number 23. “I never even considered,” said Freeman, 66, who was a financial advisor in Albany, Ore. He has three kids, including a son who plays professional basketball in France. Freeman played professionally in Holland and Belgium after his one NBA season, and still plays twice a week for fun.

———————– Gary Freeman Basketball career: ———————-

Borah Highschool (Boise – Idaho)
1967-1970 Oregon State University
1970-1971 Milwaukee Bucks (NBA)
1971 Cleveland Caveliers (NBA)
1973-1975 Typsoos Lions (Netherlands)
1975-1978 Buitoni Flamingo’s (Netherlands)
1978-1979 Radio Musette RZ (Netherlands)
1979-1981 Standard Liege (Belgium)

 ———————————————————————————————————————————————————

 

Boise, Idaho
gary-freemanBoise was a great place to live back then. I lived in a nice neighbourhood, had great friends. We were always playing a sport, either football (American), basketball, or baseball, by getting kids from the neighbourhood together. Did this constantly

My first coach was also the principle of our elementary school. He talked me into coming out for the 5th grade team. At the time basketball was a “non-contact” sport and I wasn’t sure I wanted to play such a “sissy” sport! Lol!

Then they spotted me as a future talent on Borah High School. I had several colleges contact me about playing and going to school at their facility

Oregon State University, under coach Paul Valenti                                                       He was the main reason I went to Oregon State. He was a hard, but fair coach. All players earned every minute of playing time. I Iearned a lot from Paul, not only about being a basketball player, but he always emphasized your growth as a human being as well, and how sports helps develop that.

Drafted in the first round (16th) by the NBA team of Milwaukee Bucks and by the Virginia Squires (ABA)539700_10150699744707068_244008617_n
The Squires were ABA. The ABA wasn’t very well established then. Even though the NBA was a far greater challenge (to make a team and even play), and challenges are what you play sports for. A true sportsman loves competition.

I had the great pleasure of playing with 2 of the all time greats – Kareem Abdul-Jabbar, the all time leading scorer in the NBA, and Oscar Robertson, one of the two great point guards who ever played (Magic Johnson is the other). The trade to Cleveland was a huge disapointment at the time, but it is one of those lessons you learn from sports that you don’t get a chance to learn anywhere else. Which is why playing sports is so great.

I am thrilled that I was fortunate enough to get a year in over some more athletically gifted players that did not get such a chance.

Spain and an missed a plane
I was supposed to be in Spain, but had to be there by a certain date. I was 2500 miles (4000 km) away at the time and had only one day to get home, pack for 9 months, and catch a plane. I got 3 flat tires in an 8 hour period, which made making the plane impossible. Worked out well, though!

Zandvoort, Holland
I was excited to be there. I toured Europe some 2 years before and always liked Holland and the people there.

Waited two hours to be picked up! Hahaha … The first night, I was taken to a korfbal game and was told that this was how Holland played basketball! HAHAHA. They got me good on that one.

I had some great people as teammates and the people around the team as well. They really made me feel welcome. Loved it there.

I initially was with Almer Lee, a guard. We had problems getting rebounds, so when he hurt his knee, we recruited a former college teammate, Vic Bartolome, a center, to come take his place. Henny Blom was the coach, and I enjoyed playing for him and with such players as Karel Vrolijk, Lex Kroder, Roel Tuinstra, Paul Hoeksema, Frans Stipthout, Roy Leysner, Kees Amama and others.

Buitoni Flamingo’s (Levi’s)
Typsoos couldn’t get a sponsor, so it was necessary to move. Three years three coaches. Tom was an American and obviously we related well. Frank was a former opponent, but was a dynamic player and knew the game. Fred was also an American but he was less of a teacher than Tom, and was more of a coach that utilized talent rather than develop it. At the time, the development of players was necessary.

Rotterdam Zuid
We had two Americans and a Dutch-American. Lots of talent, but I don’t think our Americans were as intense when playing as I think we should have been. Too many little things distracted them. Too bad

All Star Team                                                                                                                          It was nice, but I think All Star teams are a bit overblown. I found that the most important ingredient of stardom is your teammates, and All Star teams only promote single players. I like the saying that “Lots can be accomplished if no one cares who gets the credit.” That’s true in sports, life, relationships, and business. Too many crave individual credit to the detriment of the whole.

Standard Luik (Belgium)
Playing with Jackie Dinkins was fun and we did well. I struggled a little the second year, as the coach spoke no English and had a preset idea of where guys should play depending on what your size was. Big guys stayed inside and smaller ones stayed outside

Back to the States
My pro-basketball career was over, yes, but I continued to play city league, AAU ball and whatever other league I could find! I still play on occasion and still love it

I worked for an Engineering company as a purchasing agent for 23 years. I also took up volunteer coaching (basketball) and continue coaching 35 years later. Still love the game!!

One name ….. Victor Bartholome                                                                                     Vic is my best friend and has been for 45+ years. We see each other once a year, usually, even though we live far apart. And our visits are just like we talk every day. Everyone should be so blessed to have such a friend.

Dutch period                                                                                                                         All the people I met. One nice thing about Facebook is it has enabled me to make contact with friends and can see how things are in their lives. For me the people in your life are all that really matter. I like to hear from them on occasion and to try to contact them. As I mentioned before, it’s the people in your life that makes your life special. And not only teammates, but lots of the people I met while there. The rest just fills in here and there.

The first day korfbal thing is one. Eating mayo on french fries (which I still do to this day), Heineken beer on tap was an exciting thought when I learned I was going to Holland. Had plenty of nights I slept with that in my stomach!! That and the Boedha Club in Zandvoort. Ate a lot of the dish that has meat and peanut sauce (don’t remember what you call it, but it is good!)

From the sport side, probably the mentality. Sometimes we would have an important game to play and some of the players would be discussing a Spain-France soccer game in the locker room. Soccer is king and I had to eventually accept that as their way of life.

How is it now with Gary Freeman
I now am an assistant coach at a high school and the head coach was one of my players when he was a 5th grader! But we have a great relationship and he likes to utilize my experience which now is around 55 years or so. (wow that seems so old!!) I also work outside of coaching and enjoy sunshine, my kids (3), and the people in my life.