Bob van Zijverden …… “Een vrijwel onbeschreven blad”

Omdat Rebound er ook mee is gestopt, heb ik besloten de leegte wat op te vullen met een aantal interviews met onze mannen en vrouwen die in het buitenland spelen. De eerste is met Bob van Zijverden, voor de gemiddelde basketball liefhebber een vrij onbekende naam. Ik kwam zijn naam in 2012 voor het eerst tegen bij Gandia Basquet. De afgelopen jaren ben ik hem blijven volgen en zag hem ieder jaar een stap maken. Dit seizoen speelt hij bij Calidos Gallego Ourense in de EBA en traint hij mee bij het LEB Oro team van COB Ourense. De verwachting is dat hij dit seizoen zijn opwachting gaat maken in de LEB Oro.

bobWanneer begonnen met basketballen?

Ik ben begonnen bij BV Voorburg toen ik circa 10 jaar oud was. Daar heb ik één van mijn beste vrienden, tot op de dag van vandaag, ontmoet: Willem Brandwijk. Als ik het mij goed kan herinneren heb ik in totaal 2 jaar bij de Cobra’s gespeeld. Uiteindelijk besloot ik te stoppen vanwege de te grote afstand tussen Scheveningen, waar ik woonde, en Voorburg, maar ook omdat ik begon op de Middelbare School. Na vier á vijf jaar te zijn gestopt heb ik de draad weer opgepakt bij Gandia Basquet, kort nadat ik naar Spanje was verhuisd.

Spanje

Op mijn vijftiende verjaardag besloten mijn ouders de knoop door te hakken en een huis in Spanje te kopen, in de bergen van Villalonga. Na mijn Middelbare School examen vertrok ik naar Spanje. Mijn ouders wonen nog steeds in Spanje (Valencia). Ik zou zonder problemen naar Nederland kunnen terugkeren en mijn studie vervolgen, mits ik had voldaan aan 2 voorwaarden: Gedurende een jaar Spaans leren en ten tweede het basketballen weer oppakken. Mijn vader heeft een mailtje naar Gandia Basquet verstuurd om te vragen of ik een wedstrijd van het LEB Plata team mocht bijwonen. Twee dagen later had ik mijn eerste training.

In het begin waren de taal en opnieuw vrienden maken de grootste obstakels, uiteraard gaan deze twee hand in hand. Jammer genoeg spreken nog altijd weinig Spanjaarden Engels en dat was iets waar ik geen rekening mee had gehouden voor onze komst hier. Qua cultuur was het grootste verschil de manier waarop gewerkt wordt, heel erg relaxed en laidback. Dit is iets dat mij nog af en toe irriteert, maar ik ben er wel aan gewend geraakt. Zoals zoveel andere Nederlanders die de zon permanent op hebben gezocht is er altijd één ding dat je blijft missen: het eten! Soms kan ik enorme trek krijgen in dingen die ik zelfs in Nederland zelden at, roze koeken of kroketten zijn hier goede voorbeelden van!  Ik spreek nu vloeiend Spaans en ga het tweede seizoen in dat ik niet bij mijn ouders woon.

USA

In eerste instantie wilde ik Willem’s (Brandwijk) pad niet volgen. Ik had mijn handen vol aan met alle problemen die komen kijken bij het verhuizen naar een nieuw land. Nu terugkijkend zou ik ook geen kans hebben gehad in Amerika, ook al had ik het gewild. Ik begon vanaf nul, ik kon helemaal niks, kon niet schieten noch een lay-up maken, laat staan dat ik het spel begreep. Willem (Siena College) en ik hebben nog altijd zeer goed contact en verliezen elkaar niet uit het oog. Eenmaal op het juiste pad bij Gandia Basquet begon ik er over te denken om naar de States te vertrekken. Ik was in een vergevorderd stadium met Monroe college in NYC. Na veel Skype sessies met hun head coach leek alles rond en zou ik daar kunnen gaan spelen. Uiteindelijk ging het toch niet door vanwege juridische problemen wat betreft het toegestane aantal buitenlandse spelers.

Basquet Gandia en Club Ourense Baloncesto

Om eerlijk te zijn had ik eerder bij Gandia weg moeten gaan, aan het einde van mijn derde seizoen. Vanwege de plotselinge problemen met Monroe College kon het bijna niet anders dan nog een seizoen bij Gandia te blijven. Wel ben ik Gandia dankbaar, vooral omdat zij vanaf het begin één van de beste (misschien dé beste) jeugd-coach op mij hadden gezet … Isma Cantó. Door met hem twee keer per dag voor ruim twee jaar te hebben kunnen trainen, ben ik waar ik nu ben.

zijverden1Ik ben een perfectionist en wil het maximale uit elke training en wedstrijd halen, dat is vorig seizoen in mijn ogen bij Calidus Gallego COB niet helemaal gelukt. Na de kerstvakantie kwam er een positie vrij in het eerste team (Club Ourense Baloncesto) waardoor ik de rest van het seizoen met hun kon meetrainen. Uiteindelijk zijn we doorgedrongen tot de derde ronde van de Playoffs waar we tegen Miraflores Burgos hebben verloren. In de kleedkamer na de wedstrijd realiseerde ik mij dat basketbal op dit niveau geen vrijblijvende hobby is, of om je opleiding mee te bekostigen, dit is iets dat voor brood op de plank moet zorgen. Die dag realiseerde ik mij dat mijn mentaliteit moest veranderen en dat ik een andere kijk moest ontwikkelen op trainingen en de wedstrijden.

Dit seizoen train ik inderdaad vanaf het begin mee met beide teams. Na twee maanden zie ik al veel verbetering in mijn spel, de vorige EBA wedstrijd was daar een goede illustratie van. In het afgelopen seizoen had ik niet kunnen dromen van een rating van 38 in een match tegen een NCAA-Div. 1 college. Gelukkig merkte de head coach van het Oro team de verbeteringen ook op en dat leidde tot wat speelkansen afgelopen week in de overwinning tegen TAU Castelló.
Vooralsnog is het hard trainen en de kneepjes van het vak leren door samen met Fran Guerra te werken. Ik ga dit jaar ontzettend mijn best doen om een belangrijke rol te hebben in het Oro team.

Doelen

Één van mijn voornaamste doelen is gewicht aankomen, ik wil 110 kg wegen voor de Kerst. Ik word beschouwd als een zeer snelle speler voor mijn lengte en dat is dan ook mijn sterkste wapen: langzamere matchups met behendigheid te vlug af zijn. Maar ik weet dat ik in gewicht moet aankomen als ik op een hoger niveau wil spelen. Daarom zijn de fysieke trainer en ik altijd in nauw contact om ervoor te zorgen dat het “slim” gewicht is dat ik aankom en dat het niet ten koste gaat van mijn snelheid. Daarnaast wil ik dit seizoen ervoor zorgen dat op scouting reports van tegenstanders staat dat ik een goed 3 punt schot heb. Dit is iets wat fundamenteel is in mijn ogen. Ik denk dat ik met deze twee doelstellingen mijn handen vol zal hebben.

Naast het basketbal focus ik me voornamelijk op mijn studie, Verbouwingen en interieur design (in het Spaans), alle tijd die ik dan nog over heb breng ik door met mijn vriendin en vrienden. Maar voor andere hobby’s heb ik geen tijd meer, het is lastig om dingen buiten het basketball te doen met minimaal 5 uur training per dag, elke dag.

Voorbeelden

De voornaamste center wiens manier van spelen ik geweldig vind is Hakeem Olajuwon. Zijn manier van spelen is volgens mij aan het verdwijnen en dat vind ik doodzonde, vandaag de dag kun je niet meer veel centers zien die met puur voetenwerk hun verdediger te slim af zijn. Maar mijn persoonlijke voorbeelden zijn mijn ouders, ik kan altijd nieuwe energie krijgen door alleen aan ze te denken en aan alle herinneringen van de afgelopen jaren.
Zij hebben door keihard te hebben gewerkt, ervoor gezorgd dat ik een unieke kans om mijn lengte te kunnen benutten om iets mee te bereiken en om iets van de wereld te kunnen zien. ik ben het hen simpelweg verschuldigd om me altijd 100% in te zetten.

Terugblik

Zelden denk ik terug aan de tijd bij de Cobra’s en ik zie mijn start bij Gandia als het echte begin van mijn carrière. Ik zelf had het niet voor mogelijk gehouden dat ik, met een relatief late start (16 jaar), nu met een LEB Oro team zou meetrainen en ik denk dat ik zeker tevreden moet zijn na alle obstakels die ik overwonnen heb de afgelopen 5 jaar, in- maar ook zeker buiten het veld.

 

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s