Joey van Zegeren: “Northwestern is an great opportunity”

I had a very great interview with Dutch forward Joey van Zegeren McAdam (208-F-90). The former Virginia Tech player is transferring to the Big Ten school Northwestern. Joey van Zegeren McAdam (208-F-90) McAdam has one year of eligibility remaining and can compete for the Wildcats as a graduate transfer. Northwestern coach Chris Collins said in a statement:”He’ll bring great athleticism, physicality and size, but most importantly, experience to our team as we head into next season”. Van Zegeren averaged 9.8 points and 5.3 rebounds last season. As a redshirt sophomore, he averaged 6.4 points and 5.0 rebounds. He played in 79 games at Virginia Tech.
In this wide-ranging interview we talked about his stay at Virginia Tech and his thoughts about Northwestern and the upcoming season, what will be his final college year.

What was your childhood like?
I was born in Gweru, Zimbabwe, my mom is form Zimbabwe and my dad is Dutch. When my brother and I were Young we played a little bit of basketball in our backyard, but just for fun. In 1999 we moved to the Netherlands, and once we were settled in Hoogeveen, my brother and I started playing more basketball and at a organized level. I officially started playing organized basketball at a basketball club in Hoogeveen called HBV Falcons. My brother was a real talent here, but whenever he went to play ball on the outside courts I would follow him and play as well. Eventually my brother had to quit for personal reasons, and I continued playing. And then made the move to go play in Zwolle for Landstede Basketball, I played here for 2 years, and then moved to Rotterdam to play for Rotterdam Basketball. I only played in Rotterdam for 1 year before going to Canarias Basketball Academy in las palmas, Gran Canaria, in Spain. CBA is a basketball academy that helps European players develop, and helps them make the jump to college in the USA or to any bigger team in Europe. It is at CBA that I really realized how much it would take if I wanted to become successful in this game. And eventually by playing in tournaments and games all over the world and in the U.S.A, I was able to get some colleges interested in me. And eventually ended up picking Virginia Tech.

What brought you to basketball and when did you realize that this is what you want to do?
My mom played basketball in school when she was younger and she was the first one to teach my brother and I, and eventually when I realized how talented and good my brother was, I always wanted to follow in his footsteps. And once he had to stop basketball, this ended up being a motivation for me to keep on going and try to make it my lifestyle.

Looking back, what have you learned from your journey as a student-athlete at Virginia Tech?
I have grown a lot from my time at Virginia Tech, both on the court and off the court as a person. The most important thing I’ll take with me from my time at Virginia Tech, other than my diploma, are the relationships I’ve made and built with a lot of incredible people that I met throughout my time there. Being so far away from home, it is always good to have good people supporting you and having your back. Not only back in Europe, but also wherever you might end up.

CHIf13uWsAAR86XWhat did you study on Virginia Tech?
My major was International Studies with business.

It seems difficult to me but is studying easy to combine with basketball?
It’s very time consuming, and you have to put a lot of effort into it, but if you’re smart enough to realize how important a college diploma can and will be to you in your future. You’ll just deal with everything and get it done. At Virginia Tech we also had a lot of academic support from advisors and tutors, so that outside of class you could study more for classes that you might have trouble with and someone would help you study.

Often you had many week night games during peak academic periods. When accounting the return trips and the late arrivals to the campus on many occasions.
All of those factors make succeeding academically all the more challenging. How was that regulated?
It makes it very challenging, especially when you get back very late at night and have to go to class early the next morning. But it’s just a part of being a student athlete, and once you accept it and do your best, it becomes normal.

What would you say has been the highlight of your basketball career thus far?
I’ve had a couple games that I played well, and I have played in a lot of incredible arenas and cities/ places. But for me personally, I consider playing with the teammates I’ve had throughout the years the highlight of my basketball career thus far. I really believe I was very lucky in what kind of teammates I’ve had since I started playing in Hoogeveen, throughout my years in Zwolle, Rotterdam, CBA and then in my 4 years at VT. I have learned so much from almost everyone that I have played with and am still friends with a lot of them.

What can you tell us about your game and style of play?
I play the 4/5, on offense mostly inside, from the low post, short corner, or elbows. I play a lot off of the pick and rolls with guards. I’m kind of a little bit athletic, so I like to use my athleticism in my post moves and off pick and rolls. On defense I like blocking shots or adjusting shots and battling for rebounds on both sides of the court.

joey-van-zegeren-ryan-anderson-ncaa-basketball-boston-college-virginia-tech-850x560One of the adjectives that comes up about you when people describe your game is that you’re a “bouncy” athlete. Would you agree with that?
I guess you could use bouncy, when I was younger I was told by a doctor at physical check up that I would never be taller than 6 foot. So for me it was important to want to jump higher so that I could dunk. So I did a lot of jumping exercises, and then once I turned 16 my growth spurt took over and I went from 6 foot to about 6’8 in about 2 years. And being tall and able to jump has definitely helped my game a lot, and shaped me into the basketball player I am today.

One of the things I love about your game is your fearlessness.
Thank you, I think I really started becoming fearless in my year at CBA, and then after my redshirt year at VT. Once I got a little physically bigger, stronger, and faster the confidence to play fearless grew.

What is something you enjoy doing in your free time away from basketball?
Spending time with friends and family, or talking to friends. I’ve been able to travel a lot throughout the world mostly because of basketball. So I kind of have friends all over the world and I like to stay in touch with everyone and see how they’re doing. And with today’s technology it is easier to do so. I think because of this I might be a little too attached/ addicted to my phone.

Is it a relief to know that you’re going to have a chance to play for Northwestern?
don’t see it as a relief, for me it is an great opportunity I am very excited about. Northwestern is a up and coming basketball team that plays in a great conference, with a great coaching staff and really good players. And off the court everyone there, especially the players are really good people. The type of people I could even see myself being friends with if I wasn’t going to be their teammate. So playing with them is going to be a blessing!

Was the decision for Northwestern to enter the Big Ten a big part of why you came to Northwestern?
It did have some influence in my decision, but I was also looking at some other schools in really good conferences, but like I said, I think the biggest thing for me was that it came down to what kind of people am I going to be surrounding myself with. And do I feel comfortable and at home there.

Do you embrace the idea that you will be a central figure on this year’s Northwestern team?
I’m ready to embrace any role the coaching staff wants/needs me to take on, the team at Northwestern is good, and we have even more potential. I don’t think that as a team we’ll be able to reach our goals by just depending on one, two or maybe three ‘central figures’. Everyone is going to have to play a big part, and do a lot if we’re going to want to reach our goals!

What are your initial thoughts going into next season?
A long, tough, exhausting journey ahead of us, but with a lot of fun, because all of us started basketball because it was fun, so it is important to me to have fun playing the sport we love! And hopefully towards the end of the season we can “shake a leg” (go dancing, go to the ncaa tournament).

Henk Konings, “Er is eigenlijk niet zoveel veranderd”

Kwam een oud interview met de oprichter van BS Weert Henk Konings tegen in mijn archief, gepubliceerd ergens in 2002. Heeft toch nog wel wat raakvlakken met nu.

Een interview met Henk Konings, oprichter, oud-coach en thans technisch bestuurslid van BS Weert. Je kunt hem gerust ‘Mister Weert’ noemen. Als coach bracht hij Weert vanuit het rayon naar de playoffs finale serie in de eredivisie en hij is verantwoordelijk voor het aantrekken v/d Amerikaanse spelers, waar hij blijkbaar een goede neus voor heeft, gezien de vele goede Amerikanen die hij in de loop van bijna 30 jaar heeft gecontracteerd.

De start
Ik ben in 1967 samen met mijn zwager Paul Stokbroeks begonnen. Wij trommelden wat oud spelers van het Bisschoppelijk College in Weert bij elkaar en BSW was een feit. In 1968 deden wij voor het eerst mee aan de competitie, district Limburg. Promoveren ging toen snel, via de tweede divisie naar de eerste divisie al in 1973. konings

Ik ben in 1976 begonnen met coachen, toen met spelers allen beneden 19 jaar met als aanvulling Leon Kuppens een oud speler van mijn generatie, Frans v/d Geer die wij weghaalden uit Nijmegen en de Amerikaanse center Paul Zaretsky. Na precies 5 jaar promoveerden wij naar de eredivisie met spelers als Renzo Zwiers, Jos Wolfs, Ollie van Kempen en toch ook nog diverse jongens van de groep waar ik in 1976 mee gestart ben. De gebroeders Pulles, Folkert Majoor, Godain Weerts en Rob Peeters.

Natuurlijk hebben wij een team, een zeer hecht team kan ik wel zeggen. Paul Stokbroeks, Wim Caris en ikzelf hebben meer dan 25 jaar samengewerkt. Later zijn daar bijgekomen, oud-speler nu voorzitter Michael de Jager, PR mensen Frank Knol, Piet van Moorsel en Jan Slenders. Wel ben ikzelf samen met de coach altijd al verantwoordelijk geweest voor het rekruteren van spelers. Sinds 1975 rekruteer ik al Amerikanen.

Als coach ben ik wel het meeste beïnvloed door de filosofie van John Wooden (UCLA) . Hoe hij over basketball dacht sprak mij zeer aan. Dichter bij huis was de manier van aanpak van Jan Janbroers er een die mij wel lag.

Dat ging vanzelf. Gestart in 1976 met een hele jonge ploeg met de doelstelling binnen 5 jaar te promoveren naar de eredivisie. Daarna nog tot het seizoen 1987/1988 in de eredivisie gecoacht en nog een half seizoen in 1990/1991. Het jaar dat wij promoveerden was ook al een eerste stap in de richting eredivisie zeker qua team. Met spelers als Renzo Zwiers, Jos Wolfs, Ollie van Kempen, Bob Oostveen de Canadese Nederlander en ja ook hij weer, de Amerikaan Paul Zaretsky hadden wij in feite al een redelijke eredivisie ploeg.

Handhaven daarna was dan ook niet al te moeilijk. Tot het seizoen 1987/1988 hoorden wij dan ook tot de betere middenmoot, net geen Final 4 materiaal. In 1987/1988 toen wij met spelers als Bert Kragtwijk, Chris van Dinten, Jelle Esveldt, Hans Heijdeman, Ollie van Kempen en de Amerikanen Keith Williams en Rod Kittles de finale haalden begon eigenlijk een nieuw tijdperk met als hoogtepunt het kampioenschap in 1994.

Wij speelden tegen Aalst met Louis Casteels als coach. Wij speelden zone waarin Ollie van Kempen, de superverdediger twee man liep, en de Belgische international, schutter Bennie Mertens volledig aan banden legde. Louis deed lelijk tegen Bennie omdat die geen fatsoenlijk schot kreeg afgedrukt. Bennie zei toen de volgende legendarische woorden – “Awel coach, wat wilt ge met zo ene zot op uwen nek.”

Of een oefen wedstrijd tegen het Belgische Verviers in een soort ballonhal, waar gebarbecued werd en waar de kleedhokjes zo klein waren dat je met slechts 3 man tegelijkertijd kon omkleden. Renzo Zwiers drukt af voor een zekere score, maar toen ging het geheime wapen van de Belgen meedoen. De hal had om de lucht te verversen een blower, die soms aansprong. In dit geval precies op het moment van het schot en ook nog eens in het verlengde van dat schot. Gevolg dat een perfect ogend schot zo’n 1 1/2 meter over de basket zeilde.

20141213_maxxcom_bsw_-_bc_apollo_75-64_13-12-20141412201431125226Het verschil coach annex bestuurder
Natuurlijk is het geheel anders. Als coach telt het resultaat van dat seizoen, korte termijn, veel druk. Winnen is alles, verliezen is conflicten.

Als bestuurder kijk je veel meer op de middenlange termijn. Sponsorinkomsten, budgets en daarmee samenhangend spelersbeleid zijn bepalend. Wat willen wij pak weg de komende 3 jaren qua budget, qua team, qua jeugdbeleid etc. Welke spelers wil je houden omdat ze bij die plannen horen. Tijdens het lopende seizoen ben ik al bezig met het team van het daarna komende seizoen, terwijl je als coach nog volop in de stress zit van het presteren tijdens dat lopende seizoen.

Er is eigenlijk niet zoveel veranderd. Gedurende al die jaren was de kompetitie soortgelijk als nu. Altijd bang zijn of er wel minimaal 10 teams te vinden waren. Altijd een of twee teams die door een groot budget er qua prestaties boven uit staken. Altijd een brede midden groep en enkele mindere broeders, die niet veel wonnen. Altijd maar weer de conflicten tussen teams en de NBB, altijd maar weer de gebrekkige aanpak van het Nederlandse Team, de falende aanpak van jeugdbasketball.

Toch zijn er ook veel zaken anders. De vele Nederlandse spelers die hun heil zoeken in de USA, de vele buitenlanders in de competitie (het fenomeen “Euro’s”). Teveel buitenlanders zou ik willen zeggen, soms meer dan 60%. De eigen kweek komt of niet meer terug in Nederland als ze het USA avontuur hebben afgerond, of krijgen geen echte kansen omdat vaak kwalitatief matige Euro’s hun plaatsen bezetten.

Hoogte- en dieptepunten
Hoogtepunten – de promotie naar de eredivisie in 1982. Mijn laatste jaar coachen in 1987, tweede in Nederland. Het kampioenschap in 1994. Diverse playoffs finales en de beker winst (FEB cup).
Dieptepunt het overlijden van mijn vriend, zwager en medeoprichter Paul Stokbroeks in 2002.

Nederlandse All Star Team aller tijden
Ik heb twee verschillende All Star teams, een met de Nederlandse Amerikanen en een zonder.
Met Nederlandse Amerikanen:
Point guard – Mitchell Plaat – de beste ooit. Hij bepaalde het tempo van de wedstrijd, goede passer, goede verdediger en hij kon scoren.
Off guard – Dan Cramer – geweldige allround speler. Top verdediger en geweldig schutter.
Small forward – Kees Akerboom (sr) – beste scorer aller tijden. Hij kon overal afdrukken, bovendien een goed rebounder.
Power forward – Jimmy Woudstra – zeer mobiele inside speler. Hustler/rebounder. Scorer, prachtig jumpshot.
Center – Rik Smits – beste speler ooit. Geweldige touch, goede handen. Top NBA.

Zonder Nederlandse Amerikanen:
Point guard – Cees van Rootselaar – slimme guard. top passer, las de verdediging als geen ander. Wat te traag.
Off guard – Okke te Velde – schutter pur sang.
Small forward – Kees Akerboom (sr) – beste scorer aller tijden. Hij kon overal afdrukken, bovendien een goed rebounder.
Power forward – Marcel Huybens – scorer in de bucket. Goede rebounder. Zeer consistent.
Center – Rik Smits – beste speler ooit. Geweldige touch, goede handen. Top NBA. Jammer voor Dan Gadzuric en Francisco Elson.

Het is een goede zaak dat de teams zich hebben verenigd in de FEB. Meer continuïteit door het licentiebeleid, meer power door de samenwerking. De NBB is zoals al vele jaren niet besluitvaardig. Geen visie, zwak jeugdbeleid, weg Heger-plan, weg internationale ervaring voor aspiranten en kadetten. In de zomer een 23 + kompetitie met teveel buitenlanders i.p.v. 16-20 jarige deze kans te geven.

Ook het beleid rond het Nederlandse team is ronduit zwak te noemen. Het is de hoogste tijd, dat er wordt samengewerkt door de NBB, FEB en de scheidsrechters organisatie om tot een betere, stabielere situatie te komen.

Tevreden ….
Jazeker, ik ben wel tevreden. In Weert hebben wij toch veel bereikt – continuïteit, traditie, een kampioenschap, drie maal tweede, bekerwinst en enkele malen finale plaatsen, vele final four plaatsen, vele all star spelers en spelers van het jaar en nog steeds veel plezier.

Ontevreden over het jeugdbeleid. Teveel spelers kiezen voor de USA met niet veel verbeteringsmogelijkheden. Te weinig niveau aspiranten en kadetten, daar moet het beginnen, of liever nog bij de mini’s dan wel met goede begeleiders en niet met, met alle respect, de ouders van deze jonge talenten, tenzij zij trainers zijn. Teveel matige buitenlanders in onze eredivisie.